Ραβανί απλό

Ραβανί της Γιαγιάς

Ραβανί με παγωτό και σιρόπι σοκολάτας

Υλικά:
1 κούπα αλεύρι
6 αυγά
1 κούπα σπορέλαιο
1 κεσεδάκι γιαούρτι
2 1/5 κούπες ζάχαρη
2 μπέικιν
1 πακέτο σιμιγδάλι ψιλό
Αμύγδαλα εφιλέ

Το Σιρόπι:
5 κούπες νερό
4 κούπες ζάχαρη
1 λεμόνι
1 βανίλια
1 κουταλάκι του γλυκού βούτυρο

Εκτέλεση:
Ανακατεύουμε τα αυγά, το λάδι, τη ζάχαρη, το γιαούρτι, το αλεύρι, το σιμιγδάλι και το μπέκιν όλα μαζί σε ένα μεγάλο μπολ.Τα χτυπάμε πολύ καλά μέχρι να γίνουν ένας χυλός. Προαιρετικά – προσθέτουμε στο μείγμα αμύγδαλα εφιλέ.

Βουτυρώνουμε το ταψί πάρα πολύ καλά μαζί με λίγο λάδι.
Το ψήνουμε περίπου 20΄-30΄ σε μέτριο φούρνο – στη κάτω, μετά στη μεσαία σχάρα.
Μόλις ψηθεί το γλυκό το αφήνουμε να κρυώσει και το κόβουμε σε ρόμβους.

Τέλος ετοιμάζουμε το σιρόπι. Βάζουμε σε μία κατσαρόλα το νερό, τη ζάχαρη, τη βανίλια και κόβουμε το λεμόνι στα δύο, το βάζουμε και αυτό να βράσει με τα υπόλοιπα για περίπου 10 λεπτάκια.Τέλος βάζουμε το βούτυρο.
Σιροπιάζουμε τη ρεβανί σιγά σιγά με μία κουτάλα, προσοχή όμως πρέπει το γλυκό να είναι κρύο και το σιρόπι ζεστό. Για σπέσιαλ γεύση προσθέτουμε δίπλα μία μπάλα παγωτό βανίλια και γαρνίρουμε με σιρόπι σοκολάτας.

Από cookpad.com

Advertisements

Ρεβανί Βέροιας

revani

Δεν υπάρχει στον κόσμο καλύτερο ρεβανί. Από μικρός ακόμη θυμόμουν τον παππού μου να με παίρνει απο το χωριό και να με πηγαίνει στη Βέροια για να πάρουμε ρεβανί. Από τότε ίδια γεύση. Πρέπει να το δοκιμάσετε για να καταλάβετε ότι όχι άδικα είναι το καλύτερο ρεβανί που υπάρχει. Κώστας Θεσσαλονίκη

Ρεβανί Βέροιας Χοχλιούρου

Υλικά:

  • 300 γρ. αλεύρι
  • 270 γρ. σιμιγδάλι χονδρό
  • 2 κ. γ. μπέικιν
  • 250 γρ. βούτυρο πρόβειο λιωμένο(Αυτό στο βαζάκι)
  • 300 γρ. ζάχαρη
  • 6 αυγά
  • 1 κλωναράκι βανίλια (Τα αρωματικά σποράκια του) 1/2 κ. γ.
  • μαστίχα κοπανισμένη
  • 250 γρ. γιαούρτι στραγγιστό αγελαδινό

Σιρόπι:
1 κιλό ζάχαρη 1 κιλό νερό Χυμό 1/2 λεμονιούΤο κλωναράκι της βανίλιας

Εκτέλεση:

Σ ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το σιμιγδάλι και το μπέικιν. Τα αφήνουμε στην άκρη. Σπάμε τα αυγά και χωρίζουμε κρόκους από ασπράδια. Στο μίξερ χτυπάμε σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα τους κρόκους με το βούτυρο και 260 γρ. από τη ζάχαρη, μέχρι να γίνει ένα αφράτο φουσκωτό κρεμώδες μείγμα και να λειώσει η ζάχαρη. Στη συνέχεια ρίχνουμε το γιαούρτι, και συνεχίζουμε το χτύπημα μέχρι να ομογενοποιηθούν. Σταματάμε το χτύπημα και προσθέτουμε το μείγμα αλεύρου-σιμιγδαλιού- μπέικιν ανακατεύοντας παράλληλα με μια μαρίζ μέχρι να ενσωματωθούν. Προσθέτουμε στο τέλος τα αρωματικα. Αδειάζουμε το μείγμα σε μια λεκανίτσα.

Καθαρίζουμε καλά τον κάδο του μίξερ και αδειάζουμε τα ασπράδια με την υπόλοιπη ζάχαρη. Τα χτυπάμε σε μέτρια ταχύτητα με το σύρμα, ώστε να γίνουν μια σφιχτή μαρέγκα, την οποία την ενσωματώνουμε στο υπόλοιπο μείγμα, ανακατεύοντας απαλά με κυκλικές κινήσεις με μια σπάτουλα μαρίζ, ώστε να μη χάσει τον όγκο της. Αδειάζουμε το μείγμα σε ένα βουτυρωμένο ταψί και ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 45 λεπτά. Βυθίζουμε ένα μαχαίρι στη μέση για να δούμε αν είναι έτοιμο. Αν βγει καθαρό χωρίς υπολείμματα ζύμης, είναι σίγουρα έτοιμο και εσωτερικά. Αν όχι, τότε αφήνουμε λίγα λεπτά ακόμα.
Ξεφουρνίζουμε, αφήνουμε να κρυώσει και κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια ή ρόμβους.

Βάζουμε όλα τα υλικά του σιροπιού σε μια κατσαρόλα και τα βράζουμε για 5 λεπτά. Όπως ειναι καυτό, περιχύνουμε το κρύο γλυκό μας. Αφήνουμε να απορροφήσει και να κρυώσει. Γαρνίρουμε με αμύγδαλο φιλέ, φιστίκι Αιγίνης ή με ινδοκάρυδο. Τρώγεται σκέτο ή με παγωτό βανίλια ή άγλυκη σαντιγί ή με ξινή κρέμα.
(Συνταγή Ρεβανί Χοχλιούρου Από το 1886 – Βέροια)

Από yumyum.gr

‘Ακι Καουρισμάκι

AkiKaourismakiΟ Aki Kaurismaki έκανε διάφορες δουλειές – από ταχυδρόμος, υπάλληλος εστιατορίου (έπλενε πιάτα), κριτικός κινηματογράφου, ώσπου να ιδρύσει μια εταιρεία παραγωγής και διανομής ταινιών την Villealfa – ονομασία παρμένει από την ταινία «Άλφαβιλ» του Ζ.Λ. Γκοντάρ. Μαζί με τον αδελφό του τον Μίκα – και οι δύο γνωστοί σκηνοθέτες από τις αρχές του 1980, συνετέλεσαν στη δημιουργία του ενός πέμπτου, της φινλανδικής κινηματογραφικής παραγωγής.

Η δουλειά του Άκι πάντως γνώρισε περισσότερη επιτυχία διεθνώς. Τα έργα του είναι σύντομα – ο ίδιος λέει πως μια ταινία δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 90 λεπτά και πολλές από τις 70 περίπου ταινίες του, είναι εκκεντρικές παρωδίες διαφόρων στυλ (ταινίες δρόμου, φιλμ-νουάρ, ροκ-μιούζικαλ) που διανθίζονται από λυπητερούς φινλανδούς πότες, υπό τη συνοδεία πολλές φορές, ηλεκτρικών ήχων ροκ-εντ-ρολ των 50’s.

Στη δεκαετία του ’90 μετακόμισε στην Αγγλία όπου γύρισε 1990: «Προσέλαβα έναν επαγγελματία εκτελεστή», στη Γαλλία, 1992: «Η μποέμ ζωή».
Τελευταία του ταινία: 2017 (Μετά έξι χρόνια από τη «Χάβρη») – «Η άλλη όψη της ελπίδας» η οποία κέρδισε μεταξύ άλλων βραβείων και την Ασημένια Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου και ήταν υποψήφια για την Χρυσή. Πρόκειται για την ιστορία της φιλίας ενός Σύριου μετανάστη με έναν Φινλανδό ιδιοκτήτη εστιατορίου συγχρόνως και χαρτοπαίχτη,  στη σύγχρονη Φινλανδία. «Η φιλία μπορεί να υπάρξει – όσο κι αν διαφέρεις  από τον άλλον».
περισσότερα για Καουρισμάκι

Το Τελευταίο Σημείωμα

LastNote

Στρατόπεδο Δάσους Χαϊδαρίου

Τα ξημερώματα της 1ης Μαΐου του 1944 η πύλη του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου άνοιξε. Οι 200 κρατούμενοι στοιβάχτηκαν σε φορτηγά γιατί θα τους μετέφεραν τους είπαν σε άλλη φυλακή. Εντούτοις αντίκρισαν μόλις έφθασαν – πολύ σύντομα, τη μάντρα του Σκοπευτηρίου Καισαριανής. Εκεί τους χώρισαν σε ομάδες των 20 ατόμων, στήθηκαν στον τοίχο με τη σειρά, απέναντι στις κάννες των γερμανικού εκτελεστικού αποσπάσματος.

LastNote

Υπόθεση Σουκατζίδη

Οπλίσατε! Πυρ! και οι άνδρες της εικοσάδας κατά σειρά έπεφταν σαν τραπουλόχαρτα που τα φυσάει ο άνεμος στο έδαφος, καθώς η επόμενη εικοσάδα παρακολουθούσε το θέρισμα τους από τις σφαίρες. Έτσι κι έγινε για όλους, ως τους τελευταίους είκοσι από τους διακόσιους.

Οι κρατούμενοι δεν είχαν καμία σχέση με τη δολοφονία του Γερμανού στρατηγού στους Μολάους. Η λίστα με τα ονόματα δημιουργήθηκε από τους Γερμανούς ως αντίποινα για το θάνατο του από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ. Επιλέχτηκαν ανάμεσα στους παραδομένους στους Γερμανούς πολιτικούς κρατούμενους του Μεταξά στις φυλακές της Ακροναυπλίας, που είχαν μεταφερθεί στο στρατόπεδο στο Χαϊδάρι.
Ένας από αυτούς στη λίστα, ήταν και ο γερμανομαθής κομμουνιστής, συνδικαλιστής κρατούμενος – διερμηνέας του διοικητή υπολοχαγού των SS Καρλ Φίσερ, Ναπολέων Σουκατζίδης.

LastNote_Soukatzidis

Ανδρέας Κωνσταντίνου ως Ν. Σουκατζίδης

«Θα σ’ αφήσω να φύγεις να γλυτώσεις» του λέει ο διοικητής του στρατοπέδου. «Και πόσοι θα πάνε για εκτέλεση;» τον ρωτάει «199
«Όχι, 200!» του απαντάει. «Θα υποδείξεις έναν άλλο στη θέση σου!»
«Δεν μπορώ να γίνω εγώ αιτία να πεθάνει ένας άνθρωπος στη θέση μου. Αυτό θα με κυνηγάει σ’ όλη μου τη ζωή».
Και δεν δέχτηκε. Την άλλη μέρα στον τοίχο του Σκοπευτηρίου Καισαριανής ήταν ένας μεταξύ των διακοσίων που έπεσαν από τα πυρά των κατακτητών (1η Μαίου 1944). Και ήταν ένας ακόμη ήρωας της εποχής της Αντίστασης.
Σε λίγους μήνες, (12 Οκτωβρίου) ήρθε η Απελευθέρωση της Αθήνας με την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής.

Από την ταινία του Κώστα Βούλγαρη «Το Τελευταίο Σημείωμα» που προβάλλεται στους κινηματογράφους – συμπληρώνοντας τη τετραλογία πλέον, μαζί με τα έργα «Τα Πέτρινα Χρόνια», «Χάπυ Νταίη» και «Ψυχή βαθιά».

Η ταινία γύρω από τα αληθινά ιστορικά γεγονότα επικεντρώνεται στην ανάδειξη των χαρακτηριστικών των δύο πρωταγωνιστών στην εξέλιξη του αποτρόπαιου γεγονότος της εκτέλεσης: του ταραγμένου διοικητή Φίσερ και του πράου και ηρωϊκού κρατουμένου Σουκατζίδη.

Τίτλος Το Τελευταίο Σημείωμα
Σκηνοθεσία Παντελής Βούλγαρης
Σενάριο Παντελής Βούλγαρης, Ιωάννα Καριστιάνη
Είδος Δραματική, Ιστορική
Πρωταγωνιστούν Ανδρέας Κωνσταντίνου, Αντρέ Χένικε
Διάρκεια  117΄
Έτος 2017

Τα πρόσωπα της αλήθειας

janus

Janus

Η αλήθεια είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Πολλές φορές σαν τον Ιανό τον διπρόσωπο θεό των Ρωμαίων, βάζει προσωπεία. Υπάρχει η προσωπική αλήθεια του καθενός. Υπάρχει και η ιστορική αλήθεια. Όμως ποιος θα την αναδείξει; Οι πολιτικοί ανάλογα με τις περιστάσεις αλλάζουν θέσεις.

Οι ευρωπαίοι υπό την καθοδήγηση των Γερμανών μας βοηθάνε μα πρώτα απ’ όλα κοιτάζουν το συμφέρον των χωρών τους; «Η Ελλάδα πρέπει να δημιουργήσει ανάπτυξη, να γίνει ανταγωνιστική» μας λέει ο Σόιμπλε το πως όμως δεν το εξηγεί ούτε κάνει κάτι γι’ αυτό π.χ. δίνοντας μας κάποιες διεξόδους στο αδιέξοδο που έχουμε περιέλθει εξ αιτίας των πληρωμών του χρέους.

Το σύνθημα «ΕΟΚ ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» τείνει να βγει αληθινό στην τελική γιατί ποιος πληρώνει τα πιο πολλά; αυτός που έχει τα λιγότερα. Ως λύση θα πρέπει να θεωρηθεί κάτι που έρχεται από τα μέσα της Ευρώπης και ο Μακρόν δείχνει πως κάτι θα προσπαθήσει.

Το βόλεμα πάντως σε μια αδιέξοδη κατάσταση οδηγεί στο ναυάγιο τελικά. Οι κοτζαμπάσηδες θεωρούσαν τους Τούρκους φίλους τους και δεν ήθελαν τον ξεσηκωμό γιατί θα έχαναν τα προνόμια τους. Όμως αργά ή γρήγορα τα έχασαν γιατί τελικά το δίκαιο είναι με το μέρος των αδικημένων. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν ταγοί του έθνους αλλά υποταγμένοι σε συμφέροντα.

Έτσι δεν υπάρχει αύριο παρά μόνο σήμερα: πως θα περάσω τη σήμερον ημέρα όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Και μοιάζει ο τροχός της ιστορίας να έχει σταματήσει και να γυρίζει μόνος του, σε μια λάσπη των ημερών όπου οι περισσότεροι αυτής της εποχής, έχουν περιέλθει, αβοήθητοι. Οι συνταξιούχοι οι οποίοι έχουν πρωτίστως πληγεί από τις περικοπές, είναι το μεγαλύτερο τμήμα αυτών. Φωνάζουν στα ραδιόφωνα γυναίκες και άνδρες, για την κατάσταση, Η εφορία, το ρεύμα, το νερό, τα φάρμακα «πως θα τα βγάλουμε πέρα;» εξοργισμένοι από όσα ακούν πως παίρνουν οι βουλευτές – ποσά τεράστια σε σύγκριση με τις δικές τους απολαβές. Χρωματίζοντας έτσι μια κοινωνία μη προνομιούχων, που διοικείται από προνομιούχους κοτζαμπάσηδες!

Σενεκιέ – St. Tropez

Chez Sénéquier c’est l’ été toute l’ année

katemosssenequierΜπορεί να έχουμε πλείστα όσα μέρη στα οποία συρρέουν οι τουρίστες και είναι γνωστά ως ύψιστοι τουριστικοί μας προορισμοί με πρώτο και καλύτερο τη Μύκονο. Όμως ως τώρα δεν έχει υπάρξει γνωστό μέρος – από την ονομασία και μόνο, κάποιου κέντρου σε μέρος όπου δεν γίνεται να επισκεφθείς χωρίς να περάσεις από εκεί. Παλιά υπήρχαν στη Μύκονο το Pierro όπου έβλεπες στα σίγουρα τον Billy Bo χαμογελαστός να στέκεται στην είσοδο με το ποτό του που δεν γινόταν να μη πας κι εσύ για να δεις από κοντά τη νυχτερινή ζωή του νησιού αλλά δυστυχώς έκλεισε. Άλλα κέντρα – στέκια, δεν έτυχαν τέτοιας φήμης, παρ’ όλη την πληθώρα νησιών μας με μεγάλο αριθμό ξένων και ντόπιων επισκεπτών.

senequiersttropezΑντιθέτως το Σαιν Τροπέ (Saint-Tropéz) στη Γαλλία, διατηρεί την παράδοση της ποιοτικής επωνυμίας με πρώτο και καλύτερο το Sénéquier. Εκεί θα δεις γνωστούς του jet set να παρελαύνουν ή να κάθονται μπροστά από τα κόκκινα τραπεζάκια του πεζόδρομου της Quai Jean Jaurès. Την Kate Moss, την Ivana Trump, τον Karl Lagerfeld – όπου εκεί μπροστά στο καφέ, διάλεξε να παρουσιάσει την κολεξιόν Channel του 2010 – παλιότερα την Annie Girardot και σαφώς και την Brigitte Bardot όπου στο έργο του Βαντίμ «ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» περιφερόταν μπροστά στην προκυμαία της μικρού ψαράδικου χωριού με τον Jean-Louis Trintignant και τον Curd Jügens και εκεί ήταν που έπινε τον καφέ της ανάμεσα σε δύο γυρίσματα.

nougatsenequierΤι ήταν αυτό που συνέτεινε στη φήμη αυτού του κέντρου που αποδίδει στη Γαλλία τον αριθμό ετησίως των 600.000 τουριστών; Ήταν κι αυτό το καφέ που ιδρύθηκε το 1887 από ένα ζευγάρι ντόπιων κατοίκων του. Η Μαρί και ο Μαρτέν Σενεκιέ άνοιξαν το πρώτο τους καφέ που στεγαζόταν στην αρχή στο πεζοδρόμιο της rue Jaurès και αργότερα τα ισόγεια των από πίσω οικημάτων στα στεγασμένα καρνάγια των πλοίων που σιγά σιγά αγόρασαν. Εκεί δημιουργήθηκε το περίφημο nougat και η τάρτα Tropézienne, όπου οπωσδήποτε θα πήγαινες να γευτείς αν βρισκόσουν ποτέ στο θέρετρο αυτό της Νότιας Γαλλίας – στην επονομαζόμενη Γαλλική Ριβιέρα (French Riviera). Το 1930 η κόρη τους Μαρί εξαπλώνει τις δραστηριότητες αγοράζοντας συνεχόμενα κτίρια που δημιούργησαν την πρόσοψη των 30 μέτρων με τις κόκκινες τέντες και ω σκάνδαλο των σκανδάλων! γυναίκες με σορτς έπιναν εκεί τον καφέ ή το τσάι τους συνοδευόμενα με τα μικρά χειροποίητα γλυκά τους. Εκεί λοιπόν είχε μόλις δημιουργηθεί  ένα μέρος για να βρεθείς (A place to be)!

brunchatsenequierΣήμερα αυτό το καφέ ανακαινίσθηκε πλήρως διατηρώντας ωστόσο το παλιό του στυλ: κόκκινο παντού στις τέντες, στις καρέκλες και τα τραπεζάκια τα οποία ως καινοτομία τους είχαν τετράγωνες γωνίες που εκτείνονται σε μια πρόσοψη 30 μέτρων. Έτσι η Γαλλία κατάφερε να έχει ένα τόσο γνωστό μέρος. Χάρις στην ευσυνειδησία και την καινοτόμο διάθεση των πρώτων ιδιοκτητών του που κατάφεραν στο πέρασμα του χρόνου να εδραιώσουν τη φήμη του κέντρου τους αλλά και των νέων ιδιοκτητών που κινήθηκαν σ’ αυτό το πνεύμα. Το καλοκαίρι διαρκεί όλο τον χρόνο στο Σενεκιέ…
Πληροφορίες lefashionpost.com | Σχετικά Σενεκιέ Μια συμφωνία του κόκκινου

Προσεχώς εκλογές – Beppe Grillo

grillo_anatropi

Beppe Grillo, Γιάννης Πρετεντέρης – Ανατροπή

Εν όψει των προσεχών εκλογών μια εκ νέου ακρόαση στη συνέντευξη που έδωσε ο επικεφαλής του κόμματος των πέντε αστέρων (Movimento cinque stelle) στην Ιταλία, μπορεί να βοηθήσει στην πλήρη ενημέρωση για την κατάσταση που θα πρέπει να προκύψει με την διεξαγωγή των εσπευσμένων εθνικών εκλογών – κατά την απόφαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

Πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε ο ηθοποιός Μπέπε Γκρίλλο (Beppe Grillo), στην «Ανατροπή» του MEGA και τον Γιάννη Πρετεντέρη στην οποία τονίζει, μεταξύ άλλων, την αναγκαιότητα της άμεσης αποχώρησης τόσο της Ελλάδας όσο και της Ιταλίας από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση το συντομότερο δυνατό, μιας που με τις πολιτικές τους ισοπεδώνουν τους δύο λαούς και εξασφαλίζουν στα δύο αυτά κράτη έναν αργό και βασανιστικό θάνατο.(Από youtube)

Οθωμανικά κατάλοιπα

Ioannis_Logothetis

Ιωάννης Λογοθέτης – Προεστός Λιβαδειάς – Louis Dupré 1825

Είναι γνωστό πως οι τελευταίοι που προσχώρησαν στην ιδέα της επανάστασης του 1821 είναι οι προεστοί αλλιώς προύχοντες ή κοτζαμπάσηδες. Βολεμένοι στα προνόμια τους που τα άντλησαν λόγω της αδυναμίας του σουλτάνου να ελέγχει όλες τις επαρχίες της οθωμανικής αυτοκρατορίας – διορίζοντας έτσι εκτός από τους πασάδες, και τους ντόπιους τοποτηρητές των ανά τη χώρα βιλαετίων: τους περίφημους κοτζαμπάσηδες.

Έτσι προέκυψε η δύναμη και η προνομία των προυχόντων που επί έτη αναδείχθηκαν σε υπ’ αριθμόν ένα παράγοντες του κοινωνικού γίγνεσθαι στην Ελλάδα επί Τουρκοκρατίας.

Όμως αυτό συνεχίζεται και σήμερα. Πες από αταβισμό της φυλής, πες από μεσογειακή ραθυμία, πες από σύγχιση ιδεών, πες από άκρατο ρομαντισμό πως τα πράγματα θα αλλάξουν, πες από παραπλάνηση από τους πολιτικούς που φοβούμενοι για την καρέκλα τους δεν αποφασίζουν να θέσουν τον δάκτυλο επί του τύπου των ήλων – να λύσουν προβλήματα. Υποταγμένοι στη λογική των Μνημονίων κλείνουμε τα μάτια στην εκ των πραγμάτων απόδειξη πως τόσο χρόνια δεν μπόρεσαν να φέρουν την εξισορρόπηση στα δημόσια οικονομικά παρασέρνοντας μαζί μ’ αυτά και την ιδιωτική οικονομία στο τέλμα της ύφεσης.

Η βεβαιότητα πως είναι ένας σχεδιασμός που δεν μπορεί να επιτύχει την πολυπόθητη ανάπτυξη, δεν αναιρεί την ύπαρξη της ελπίδας μιας διεξόδου στον σύντομο χρονικό ορίζοντα. Αντίθετα μιλάνε για δεκαετίες μπροστά – που θα δούμε να προκύπτει μια βελτίωση καθώς και με το ύψος του δημοσίου χρέους που κάπως θα γίνεται διαχειρίσιμο.

Δάνεια στα δάνεια πορεύεται η χώρα από την εποχή της Επαναστάσεως του 1821. Και οι ντόπιοι κυβερνώντες δεν αντιδρούν γιατί τη δική τους τσέπη δεν μπορεί να βαρύνει η αποπληρωμή τους – καθώς αδρά αμειβόμενοι, είναι γεμάτη από γρόσια, τάλιρα ή ευρώ πείτε τα σήμερα!

Ατέλειωτο Απόγευμα

corridor

Μια νέα μέρα ξεκινούσε ηλιόλουστη. Ήξερα πως τίποτε δεν θα άλλαζε, σχέδια για κάτι καινούργιο θα έμεναν στις παρυφές του μυαλού μου.  Το απόγευμα δεν θα βρισκόμουν σαν στο παράθυρο του ποιήματος κοιτάζοντας κάποια φιγούρα να απομακρύνεται στο στενό δρόμο, αλλά στο δικό μου παράθυρο κοιτάζοντας το απέναντι κτίριο ανάμεσα από τις πρασιές. Κι αυτό το απόγευμα θα ήταν ατέλειωτο με την έννοια πως δεν θα είχε συμβεί κάτι που να είχε έστω και λίγο ανασηκώσει αυτό το περίεργο παραπέτασμα – κι εδώ μου ‘ρχεται στο νου το βιβλίο του André Gide «Τέλματα», που έκρυβε για ακόμη μια φορά την αλήθεια της ύπαρξης.

Είπα δικό μου; Να λοιπόν αυτό που μας χωρίζει: Δικό μου, δικό σου: Ο εαυτούλης μας πάντα στη μέση: Αυτός είναι που κρύβει την κάθε αλήθεια απομακρύνοντας μας από το δρόμο της καθαρής όρασης, των νέων αληθινών εμπειριών.

Θα ήθελα να διαβάσω ένα χρησμό στον χέρι σας
Το απόγευμα έμοιαζε ατελείωτο Έξω απ’ το παράθυρο
ο δρόμος έστριβε δεξιά και χανόταν
μαζί με τη φιγούρα που πήγαινε προς τα κάτω.
Για ένα τέταρτο μόνος, ακίνητος
κατασκευάζοντας το επιχείρημα
ψάχνοντας για σημάδια δαύγειας
συντομίας σ’ αυτή μου την απόπειρα
να περιγράψω φωναχτά εκείνο
που από μέσα μου έβγαινε:
αυτή την όμοια με καμμία στιγμή.
Από το «Ξεκαλοκαιριάζοντας» της Saskia Hamilton

I wanted to read an essay in your wrist.
The afternoon seemed endless. Out the window,
a lane to the right was bending away,
taking with it the figure moving down it.
Alone for a quarter of an hour,
looking in, plotting the argument,
all the marks of lucidity
and brevity in that attempt,
that benefit of rhetoric:
the true but unlikely moment.
—from “Summered”

Η Saskia Hamilton δημιουργεί σύντομες ποιητικές εικόνες μέσω μιας σύνθετης αφηγηματικής τεχνικής όπου ενσωματώνει ένα πικρό χιούμορ. (New York Times – Book Review)

πηγή Ποιητηκή Συλλογή Corridor

Μια άνιση διαπραγμάτευση

lion-trainer

Θηριοδαμάστρια Λεόντων

Εξ αρχής οι «εταίροι» είχαν δηλώσει πως το πρόγραμμα δεν αλλάζει: «Η Ελλάδα βρίσκεται σε πρόγραμμα και πρέπει να τηρήσει τα συμπεφωνημένα«. «Μια εκ νέου διαπραγμάτευση συνιστά χάσιμο χρόνου«. «Τα συμπεφωνημένα δεν αλλάζουν«, επανειλημένα τόνιζαν ο Βόλφγκαγκ Σόιμπλε και η Άγκελα Μέρκελ.

Υπό το φως αυτής της πραγματικότητας τίποτε δεν μοιάζει εύκολο. Η νέα ελληνική κυβέρνηση έρχεται να δώσει το παρόν, να εξηγήσει τους λόγους της νέας διαπραγμάτευσης οι οποίοι βρίσκονται στην εκλογική της νίκη: Η αλλαγή πλεύσης, η κατάργηση της λιτότητας, απαίτηση του λαού που την έφερε στην εξουσία. «Έχουμε πρόγραμμα δικό μας» δηλώνουν, «με ισοδύναμα» μέτρα, απαιτείται λοιπόν κατάργηση, του προηγούμενου προγράμματος». Ωστόσο ζητείται συμμόρφωση με την παράταση αυτού του προγράμματος με όλα τα προαπαιτούμενα του για τη λήψη των επόμενων δανείων που λήγει τέλος Φεβρουαρίου. Εμείς δεν δεχόμαστε αυτό το πρόγραμμα, ούτε τα νέα δάνεια —απλώς θέλουμε να εκταμιεύσουμε χρήματα από τα χρεωστούμενα της ΕΚΤ από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων και από το ΤΧΠΣΤ – κάτι που δεν μοιάζει σίγουρα εφικτό.

Έτσι διαγράφεται το σκηνικό ασφυκτικό, που θα λάβει χώρα η πρώτη επίσημη διαπραγμάτευση στο Eurogroup. Λέμε τις θέσεις μας, λένε τις δικές τους και με επί μέρους βήματα καθορίζονται τα σημεία συμφωνίας – διαφωνίας, δυνατότητας τροποποίησης των θέσεων εκατέρωθεν. Οι μέχρι τούδε πληροφορίες λένε για βήματα πίσω δικά μας π.χ. δέκα, που αντιστοιχούν σε δύο της άλλης πλευράς. Αυτό βέβαια δεν συνιστά διαπραγμάτευση παρά μια οπισθοχώρηση θέσεων από πλευράς μας με κέρδος μια βελτίωση κάποιων όρων, για να καταδειχθεί η bona fide της άλλης πλευράς.

Αυτό σημαίνει πως δεν δέχονται νέο πρόγραμμα ριζικών αλλαγών, ούτε παρέχουν ρευστότητα από άλλες πηγές, πλην της μνημονιακής χρηματοδότησης, το μόνο που δέχονται είναι να μετονομασθεί η τρόικα σε «θεσμοί», να μην ελέγχουν απ’ ευθείας τα υπουργεία —απλώς θα επιβλέπουν οι «θεσμοί» και να βγάζουν πορίσματα για την πρόοδο εφαρμογής του (νέου προγράμματος γέφυρα). Έτσι έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής.

Η τακτική του συμβιβασμού μπορεί να πετύχει μόνο αν φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη —δηλαδή αν και οι δύο πλευρές θεωρούν η μια την άλλη, εξ ίσου σημαντική, απαραίτητ για το κοινό συμφέρον και σκοπό. Αν όμως αυτό δεν ισχύει, αν κάποιος εκ των δύο θεωρείται πως υπερτερεί, πως είναι επικρατέστερος, δημιουργείται ένας μονόδρομος, που καθιστά ανέφικτο έναν αμοιβαίο επωφελή συμβιβασμό.

Στο θέμα των κεφαλαίων πάντως, έχουν ξεκόψει από πριν τη χρηματοδότηση της Ελλάδας από ίδιες πηγές τις οποίες κρατούν κλειστές. Άρα η οικονομική αδυναμία γίνεται εκ των προτέρων διαπραγματευτικό ατού τους. Το δικό μας ατού εκ των προτέρων δεν υπάρχει ή δεν έχει διαφανεί ποιο είναι.
Το ζητούμενο είναι, πως θα μπορέσουμε να τους πείσουμε να προχωρήσουμε από κοινού, σαν ίσος προς ίσον. Το θεριό είναι απέναντι έτοιμο να βγάλει τα κοφτερά του δόντια, πίσω από υποκλίσεις και γαλυφιές. Ο νυν υπουργός καλείται να κατισχύση ενός θηρίου που στη δύναμη του οι προηγούμενοι υποκλίνονταν και μάλιστα ευχαριστούσαν για τη μεγαλοψυχία του.

Η ρήση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (Wolfgang Schäuble), «no John, αυτό δεν γίνεται», υψώνεται εκ νέου στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση της Ελλάδας. Η ρήση «θα βρουν τοίχο μπροστά τους» —ένας κακός οιωνός που κανείς δεν θέλει να επαληθευτεί, διαγράφει ως απειλή, ένα νέο, ταραγμένο κεφάλαιο στην Ιστορία της Ελλάδας. Αληθινή δαπραγμάτευση ή έξοδος υπερήφανα από αυτή, αποτελεί τη μόνη δυνατή λύση – διέξοδο. Αφετηρία θα πρέπει να είναι η σαφής εντολή να αλλαχθεί μια συγκεκριμένη επαχθής όψη της πολιτική της λιτότητας, με γνώμονα την ανάπτυξη, προς μια νέα ευημερία.

Εικόνα αρχική προέλευση: circusworldbaraboo.org