Αρνήθηκε το κατεστημένο

Ο Μιχάλης Ράπτης υπήρξε γνωστή προσωπικότητα μέσα από τον προοδευτικό – αριστερό χώρο. Βαθειά ιδεαλιστής κατηγορήθηκε πως υπέθαλπε παράνομες οργανώσεις της αριστεράς – μάλιστα κι όλας πως υπήρξε αρχηγός της 17 Νοέμβρη… Προείδε τα οικονομικά προβλήματα που ταλανίζουν σήμερα τις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και τη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ – αμφότερων ως πηγές απ’ όπου εκπορεύεται η καταπίεσης των λαών.

Ανδρέας Γ. Παπανδρέου – Μάρτιος 1995, κατά την έξοδο από το Ω.Κ.Κ.

Η γνώμη του για τον Ανδρέα Παπανδρέου (Χίος, 1919 – Εκάλη, Ιούνιος 1996) – το 1996, όταν η Ελλάδα είχε μπει πια σε μια τροχιά οικονομικής ανάπτυξης, υπήρξε ανιδιοτελής και αντικειμενική – παρ’ όλο που διατηρούσε δεσμούς φιλίας μαζί του.

Ακολουθεί το κείμενο από συνέντευξη (εφ. Εξόρμηση 14/1/’96) που παραχώρησε ο επονομαζόμενος Πάμπλο σε χρόνο όπου μπορούσε κανείς να διαβλέψει τις εξελίξεις ως προς το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης και των δεινών που θα αφορούσαν στους εργαζομένους των ντόπιων πληθυσμών από τις διατάξεις καθορισμένες από τη «Συνθήκη του Μάαστριχτ» – της «Χάρτας» του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

«Παρόλο που βρισκόμαστε σε μια ιστορική περίοδο διευρυνόμενης βαρβαρότητας, σήμερα υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες για κοινωνικές αλλαγές και σοσιαλισμό, υποστηρίζει με έμφαση ο Μ.Ν. Ράπτης (Πάμπλο για τους περισσότερους). Ωστόσο τονίζει με ένταση την τάση προς τριτοκοσμικές εργασιακές σχέσεις στην Ευρώπη ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Υπερασπίζει με πάθος και τεκμηριωμένο λόγο τον Μαρξισμό. Επισημαίνει τη σπουδαιότητα του Αιγαίου για τη χώρα μας, ενώ εκφράζει την απαισιοδοξία του για το Κυπριακό. Εντοπίζει το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας στην αποτίναξη δύο ζυγών, του NATO και του Μάαστριχτ. Στέκεται με ιδιαίτερη θέρμη απέναντι στην Ανδρέα Παπανδρέου και του αναγνωρίζει ως απόλυτα θετικό το γεγονός ότι ποτέ δεν υπήρξε γνήσιο μέλος του συντηρητικού κατεστημένου της χώρας μας.»

Ανδρέας Παπανδρέου

Η τάξη δεν φέρνει την ελευθερία αλλά η ελευθερία την τάξη

Ανδρέας Παπανδρέου – Ομιλία στη Βουλή κατά την ψήφιση Τροπολογίας επί του Συντάγματος.

Ναι ασφαλώς. Πρώτα – πρώτα θα ήθελα να πω ότι επειδή προσωπικά τον ξέρω και πολλές φορές στη ζωή μου συναντηθήκαμε, χωρίς να είμαστε στην ίδια γραμμή, αισθάνομαι τρομερά άσχημα από όλη αυτή την φοβερή του τώρα ταλαιπωρία και από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται οι διάφοροι οπαδοί του και στελέχη του απέναντι στο δραματικό του τέλος. Δεν μου αρέσει να βλέπω πολύ την τηλεόραση και να βλέπω στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και άλλους να μπαινοβγαίνουν στο Ωνάσειο και να μη δίνουν, από την τηλεόραση τουλάχιστον εκεί που τους βλέπει ο κόσμος ολόκληρος, την εντύπωση ότι εκεί υπάρχει κάποιο δράμα με έναν άνθρωπο στον οποίον οι περισσότεροι οφείλουν την ανάδειξή τους και αντί να χαχανίζουν, να αστειεύονται και να γελάνε, όχι βέβαια να βάλουν τα κλάματα, αλλά να έχουν μια εντελώς διαφορετική εμφάνιση. Είναι θλιβερό το θέαμα που δείχνουν μπαινοβγαίνοντας στο Ωνάσειο, ακόμα και όταν λένε ότι ο Ανδρέας είναι στα τελευταία του.

Ανδρέας Παπανδρέου, Ιωάννης Αλευράς με τον Γιασέρ Αραφάτ

Ν.Τ.Ο Σαρτρ νομίζω ότι έλεγε το εξής: «Είμαι ένας άνθρωπος καμωμένος από όλους τους ανθρώπους». Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. μπορούμε να πούμε ότι είμαστε καμωμένοι πολύ από τον Ανδρέα, μας έχει, δηλαδή, επηρεάσει πολύ στον τρόπο σκέψης.

Μ.Ρ. Ο Ανδρέας είχε ιδίως καλές προθέσεις. Οι πράξεις του δεν ήταν πάντοτε συνεπείς με τις προθέσεις του. Γιατί βρισκόταν σε ένα περιβάλλον, το οποίο δεν επέτρεπε να αντισταθεί στις πιέσεις που δεχόταν και ίσως δεν ήταν φτιαγμένος για να αντισταθεί στις πιέσεις που δέχτηκε. Αλλά οι προθέσεις του πολλές φορές ήταν καλές και άνοιξαν μερικά οράματα στους Έλληνες.

Ν.Τ.Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι είναι από τους πολιτικούς που έχει δεχτεί τις μεγαλύτερες επιθέσεις από το κατεστημένο στην Ελλάδα;

Μ.Ρ. Φυσικό ήταν γιατί υπό μια έννοια αμφισβήτησε το παλιό κατεστημένο της Ελλάδας, όπως και ο πατέρας του. Ο πατέρας του Ανδρέα κατά τη γνώμη μου, ήταν ο πιο ριζοσπαστικός αστός φιλελεύθερος, πιο ριζοσπαστικός και από τον Βενιζέλο. Γιατί ο Βενιζέλος τελειώνει ζητωκραυγάζοντας για το βασιλιά και φέρνει το ιδιώνυμο στην Ελλάδα, ενώ ο Γεώργιος Παπανδρέου πάει λίγο πιο πέρα. Ο γιος του ήθελε να πάει ακόμα παραπέρα από τον πατέρα. Σε ορισμένα πράγματα ίσως το πέτυχε. Το κατεστημένο, το συντηρητικό κατεστημένο της Ελλάδας ποτέ δεν τον ανεγνώρισε ότι είναι γνήσιο μέλος του. Αυτό είναι αλήθεια. Και είναι προς τιμήν του Ανδρέα που δεν έγινε ποτέ, δεν καταξιώθηκε να θεωρείται από το παλιό κατεστημένο γνήσιο μέλος του.

Απόσπασμα συνέντευξης από anthologio.wordpress.com

Η ελπίδα έχει δύο όψεις

Ευρώπη γη της επαγγελίας, μια σημερινή ουτοπία…

Το ζήτημα των μεταναστών – προσφύγων απασχολεί σήμερα τις σύγχρονες κοινωνίες της Ευρώπης που καλούνται να συνεισφέρουν στη λύση του προβλήματος. Πολλές εξ αυτών έκλεισαν τα σύνορα τους, άλλες υποδέχονται τους μετανάστες και κατόπιν εξονυχιστικού ελέγχου τους επιτρέπουν ή όχι την παραμονή τους στη χώρα που τους φιλοξενεί. Μία εξ αυτών η Φινλανδία. Θα επιτρέψει ή θα απελάσει τον Σύρο μετανάστη;

Μια καταγγελία του Aki Kaurismäki για τις σύγχρονες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες – ειδικά της Φινλανδίας, ως προς τη γραφειοκρατία και την ψυχρότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων – ιδιαίτερα προς τους αλλοδαπούς πρόσφυγες, εκφρασμένη με ψυχρή αντικειμενικότητα και χιούμορ, με σταθερά όμως πάντα φωτισμένη την ανθρωπιά.

Η άλλη όψη της ελπίδας, 2018
Sherwan Haji, Simon Al-Bazoon Η άλλη όψη της ελπίδας

Μ’ αρέσει αυτή η χώρα αλλά θέλω να φύγω…

Khaled

Η ταινία του Φινλανδού σκηνοθέτη – επτά χρόνια μετά το «Χάβρη» εξετάζει ξανά το προσφυγικό ζήτημα μέσω της φιλίας που αναπτύσσεται σε ανύποπτο χρόνο μεταξύ του Βαλντεμάρ Βίκστρομ – ενός Φινλανδού πρώην πωλητή πουκαμίσων, μανιώδη χαρτοπαίχτη και νυν εστιάτορα (από τα κέρδη στο πόκερ) και του Χαλέντ – ενός Σύρου λαθραίου μετανάστη. Έχει φθάσει με ένα φορτηγό πλοίο με κάρβουνο στο λιμάνι, με σκοπό να ζητήσει άσυλο ως πολιτικός πρόσφυγας. Περιμένοντας να εξετασθεί η υπόθεση του από τις αρχές, διαμένει μαζί με άλλους πρόσφυγες μαζί με τον φίλο του επίσης σε μία αστική κρατική δομή.

Από εκεί όμως διαφεύγει καθώς φοβάται πως δεν θα πάρει άδεια παραμονής. Κρύβεται στην πίσω αυλή του εστιατορίου του Βίκστρομ που όταν τον βρίσκει εκεί, του προσφέρει δουλειά στο εστιατόριο του και κατάλυμα καθώς ταλαιπωρημένος κι αυτός, συμμερίζεται την απελπισία του.

Όμως ο Χαλέντ δεν θα μείνει για πολύ στο εστιατόριο παρ’ όλο το φιλικό κλίμα που επικρατεί που επισφραγίζεται κι από την ευχάριστη παρουσία του σκύλου του μάγειρα καθώς και από το ειδύλλιο με τη σερβιτόρα. Αποφασίζει να διαφύγει από τη Φινλανδία και να μπαρκάρει από το λιμάνι για τη Νότιο Αμερική, να αναζητήσει εκεί πια, μια καλύτερη ζωή.

Τι θα συμβεί μας το διηγείται η ταινία. Όταν τον πιάνουν και έχει συμφωνηθεί να φύγει με ένα καράβι για τον άλλο προορισμό, θα τον βοηθήσει να φύγει για μια άλλη πιο φιλόξενη χώρα – που δεν κυνηγάει τους πρόσφυγες ή θα τον κρατήσει κοντά του;

Η άλλη όψη της ελπίδας - Ville Virtanen, Sherwan Hadji (Α)
Η άλλη όψη της ελπίδας – Sherwan Haji, Sakari Kuosmanen, Simon Al-Bazoon

Τίτλος: Η άλλη όψη της ελπίδας (Toivon tuolla puolen /The other side of hope)
Σκηνοθεσία: Aki Kaurismäki
Παίζουν: Ville Virtanen, Sakari Kuosmanen, Sherwan Haji, Niroz Haji, Simon Al-Bazoon, Cati Outinen
Είδος: Κοινωνική με κωμικά στοιχεία
Έτος: 2017
Διάρκεια: 100΄
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες): Βερολίνο 2017 Βραβείο Ασημένια Άρκτος, υποψηφιότητα Χρυσή Άρκτος, Αργεντινή 2018 Ασημένιος Κόνδορας κατηγορία Καλύτερη ξένη ταινία, Σικάγο 2018 υποψηφιότητα Gold Hugo κ.ά
Αξιολόγηση: ☺☺☺☺

Η άλλη όψη της ελπίδας
Sherwan Haji, Niroz Haji

Ξέφρενες αυταπάτες

«Η μοίρα των ανθρώπων είναι ο θάνατος»: Μιχάλης Καραμάνος συγγραφεύς – αφηγητής στον Γιούγκερμαν

Μ. Καραγάτσης
Γιούγκερμαν
Γιάννης Στάνκογλου ως Βασίλης Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν

Ο κεντρικός ήρωας, ο Φιλανδός Βασίλης Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν, γόνος πλούσιας οικογένειας, Ίλαρχος της Λευκής Φρουράς του Τσάρου, ένας τυχοδιώκτης που παλεύει με τα φαντάσματα του, οδηγείται μετά τη ρωσική επανάσταση στην Ελλάδα – ένας Ρώσος εμιγκρέ διωκόμενος από τους μπολσεβίκους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη.

Το παρελθόν του βαραίνει ένας φόνος, μια γυναίκα που μοιραζόταν μ’ έναν Ανθυπολοχαγό, εμπορία ναρκωτικών, κραιπάλες κάθε είδους, το ποτό, η χαρτοπαιξία, οι εκβιασμοί, οι απάτες… Δαιμόνιος και αδίστακτος, στη νέα του πατρίδα ανέρχεται κοινωνικά αποκτώντας μία σημαντική θέση στην τράπεζα, πλούτο και γόητρο, ένας «αλήτης αριστοκράτης» (σήμερα ως «λαμόγιο») που κάτω απ’ τον αδυσώπητο ελληνικό ήλιο θα έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του, με τον αληθινό έρωτα και με το τραγικό στοιχείο.

Το μυθιστόρημα, το τρίτο του συγγραφέα Μ. Καραγάτση, γράφτηκε το 1938, δύο χρόνια μετά τη Χίμαιρα και πέντε χρόνια μετά τον Συνταγματάρχη Λιάπκιν, μαζί με τα οποία σχηματίζει την τριλογία με τίτλο Εγκλιματισμός κάτω από το Φοίβο. Πλάι στο ενδελεχές ψυχογράφημα του ήρωα, ο «παραμυθάς από ράτσα» Καραγάτσης στο μυθιστόρημά του αυτό απεικονίζει με γλαφυρότητα την κοινωνική και πολιτική κατάσταση της μεσοπολεμικής Ελλάδας (Belle Époque) και καταθέτει την οπτική του γύρω από τη μπολσεβίκικη επανάσταση, τον κομμουνισμό, το τσαρικό καθεστώς.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Δημήτρης Τάρλοου (εγγονός του συγγραφέα), σημειώνει: «Ο Γιούγκερμαν, αυτός ο θεόθεν αριστοκράτης και αλήτης, θα κυνηγήσει με αυτοκαταστροφική μανία τον πλούτο, τη δόξα, την εξουσία, τις γυναίκες, θα τα κατακτήσει όλα, για να συνειδητοποιήσει μέσω του συγγραφέα Καραμάνου, πως για τον καθένα μας μονάχα ένα κορίτσι υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτή η σοφή μετατόπιση θα σημάνει και το αναπόφευκτο μας τέλος, όπως λέει και ο Καραμάνος: «Η μοίρα των ανθρώπων είναι ο θάνατος.» Το βασικό, το πρωταρχικό τραύμα, ανελέητο, όσο και βασανιστικό, μας στέλνει όλους στην αγκαλιά της μητέρας μας, που μας περιμένει πανέμορφη, παγωμένη κι ακίνητη, για να αναπαυθούμε για πάντα κοντά της.»

Ο διασκευαστής του μυθιστορήματος, Στρατής Πασχάλης, αναφέρει σε σχέση με το έργο του: «Στον «Γιούγκερμαν» η διασκευή ανασυνθέτει τα βιογραφικά γεγονότα του μυθιστορήματος σ’ ένα σκηνικό ονειρόδραμα που συνδυάζει το ρεαλιστικό και το παράδοξο, το ποιητικό και το γκροτέσκο. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Την ιδέα για κάτι τέτοιο μου την έδωσε το τελευταίο μέρος του μυθιστορήματος, «Τα στερνά του Γιούγκερμαν«, ένα παραλήρημα εικόνων, γεγονότων και προσώπων όπου η φαντασία δρα ελεύθερα και υπονομεύει την πραγματικότητα.

Όλο το έργο είναι ένα τεράστιο φλας μπακ που καταλήγει στην αποκάλυψη ενός γεγονότος από το παρελθόν, το οποίο σε όλη τη διάρκεια της παράστασης λειτουργεί συνεχώς, κάτω και γύρω από τα λόγια των βασικών ηρώων, χωρίς να φανερώνεται απόλυτα στον θεατή… Τάμερφορς, Πειραιάς, Αθήνα, Μυτιλήνη, Ακράτα, Θεσσαλονίκη, Κεντρική Ευρώπη, Γκρενόμπλ… Κοσμοπολιτισμός και ρίζες, μέσα σ’ έναν ξέφρενο μα και ηδονικό εφιάλτη γεμάτο πάθη, μοναξιά, σκληρότητα, μα και βαθιά ανθρωπιά.»

Θέατρο Πορεία Τρικόρφων 3 Πλατεία Αμερικής Από 9 Οκτωβρίου 2019 ώρα 7:30 (2η σεζόν)
Συντελεστές: Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Παίζουν: Γιάννης Στάνκογλου (Γιούγκερμαν)
Διασκευή: Στρατής Πασχάλης

Από poreiatheatre.com

Ραβανί απλό

Ραβανί της Γιαγιάς

Ραβανί με παγωτό και σιρόπι σοκολάτας

Υλικά:
1 κούπα αλεύρι
6 αυγά
1 κούπα σπορέλαιο
1 κεσεδάκι γιαούρτι
2 1/5 κούπες ζάχαρη
2 μπέικιν
1 πακέτο σιμιγδάλι ψιλό
Αμύγδαλα εφιλέ

Το Σιρόπι:
5 κούπες νερό
4 κούπες ζάχαρη
1 λεμόνι
1 βανίλια
1 κουταλάκι του γλυκού βούτυρο

Εκτέλεση:
Ανακατεύουμε τα αυγά, το λάδι, τη ζάχαρη, το γιαούρτι, το αλεύρι, το σιμιγδάλι και το μπέκιν όλα μαζί σε ένα μεγάλο μπολ.Τα χτυπάμε πολύ καλά μέχρι να γίνουν ένας χυλός. Προαιρετικά – προσθέτουμε στο μείγμα αμύγδαλα εφιλέ.

Βουτυρώνουμε το ταψί πάρα πολύ καλά μαζί με λίγο λάδι.
Το ψήνουμε περίπου 20΄-30΄ σε μέτριο φούρνο – στη κάτω, μετά στη μεσαία σχάρα.
Μόλις ψηθεί το γλυκό το αφήνουμε να κρυώσει και το κόβουμε σε ρόμβους.

Τέλος ετοιμάζουμε το σιρόπι. Βάζουμε σε μία κατσαρόλα το νερό, τη ζάχαρη, τη βανίλια και κόβουμε το λεμόνι στα δύο, το βάζουμε και αυτό να βράσει με τα υπόλοιπα για περίπου 10 λεπτάκια.Τέλος βάζουμε το βούτυρο.
Σιροπιάζουμε τη ρεβανί σιγά σιγά με μία κουτάλα, προσοχή όμως πρέπει το γλυκό να είναι κρύο και το σιρόπι ζεστό. Για σπέσιαλ γεύση προσθέτουμε δίπλα μία μπάλα παγωτό βανίλια και γαρνίρουμε με σιρόπι σοκολάτας.

Από cookpad.com

Ρεβανί Βέροιας

revani

Δεν υπάρχει στον κόσμο καλύτερο ρεβανί. Από μικρός ακόμη θυμόμουν τον παππού μου να με παίρνει από το χωριό και να με πηγαίνει στη Βέροια για να πάρουμε ρεβανί. Από τότε ίδια γεύση. Πρέπει να το δοκιμάσετε για να καταλάβετε ότι όχι άδικα είναι το καλύτερο ρεβανί που υπάρχει. Κώστας Θεσσαλονίκη

Ρεβανί Βέροιας Χοχλιούρου

Υλικά:

  • 300 γρ. αλεύρι
  • 270 γρ. σιμιγδάλι χονδρό
  • 2 κ. γ. μπέικιν
  • 250 γρ. βούτυρο πρόβειο λιωμένο(Αυτό στο βαζάκι)
  • 300 γρ. ζάχαρη
  • 6 αυγά
  • 1 κλωναράκι βανίλια (Τα αρωματικά σποράκια του) 1/2 κ. γ.
  • μαστίχα κοπανισμένη
  • 250 γρ. γιαούρτι στραγγιστό αγελαδινό

Σιρόπι:
1 κιλό ζάχαρη 1 κιλό νερό Χυμό 1/2 λεμονιού, το κλωναράκι της βανίλιας

Εκτέλεση:

Σ ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το σιμιγδάλι και το μπέικιν. Τα αφήνουμε στην άκρη. Σπάμε τα αυγά και χωρίζουμε κρόκους από ασπράδια. Στο μίξερ χτυπάμε σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα τους κρόκους με το βούτυρο και 260 γρ. από τη ζάχαρη, μέχρι να γίνει ένα αφράτο φουσκωτό κρεμώδες μείγμα και να λειώσει η ζάχαρη. Στη συνέχεια ρίχνουμε το γιαούρτι, και συνεχίζουμε το χτύπημα μέχρι να ομογενοποιηθούν. Σταματάμε το χτύπημα και προσθέτουμε το μείγμα αλεύρου-σιμιγδαλιού- μπέικιν ανακατεύοντας παράλληλα με μια μαρίζ μέχρι να ενσωματωθούν. Προσθέτουμε στο τέλος τα αρωματικά. Αδειάζουμε το μείγμα σε μια λεκανίτσα.

Καθαρίζουμε καλά τον κάδο του μίξερ και αδειάζουμε τα ασπράδια με την υπόλοιπη ζάχαρη. Τα χτυπάμε σε μέτρια ταχύτητα με το σύρμα, ώστε να γίνουν μια σφιχτή μαρέγκα, την οποία την ενσωματώνουμε στο υπόλοιπο μείγμα, ανακατεύοντας απαλά με κυκλικές κινήσεις με μια σπάτουλα μαρίζ, ώστε να μη χάσει τον όγκο της. Αδειάζουμε το μείγμα σε ένα βουτυρωμένο ταψί και ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 45 λεπτά. Βυθίζουμε ένα μαχαίρι στη μέση για να δούμε αν είναι έτοιμο. Αν βγει καθαρό χωρίς υπολείμματα ζύμης, είναι σίγουρα έτοιμο και εσωτερικά. Αν όχι, τότε αφήνουμε λίγα λεπτά ακόμα.
Ξεφουρνίζουμε, αφήνουμε να κρυώσει και κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια ή ρόμβους.

Βάζουμε όλα τα υλικά του σιροπιού σε μια κατσαρόλα και τα βράζουμε για 5 λεπτά. Όπως είναι καυτό, περιχύνουμε το κρύο γλυκό μας. Αφήνουμε να απορροφήσει και να κρυώσει. Γαρνίρουμε με αμύγδαλο φιλέ, φιστίκι Αιγίνης ή με ινδοκάρυδο. Τρώγεται σκέτο ή με παγωτό βανίλια ή άγλυκη σαντιγί ή με ξινή κρέμα.
(Συνταγή Ρεβανί Χοχλιούρου Από το 1886 – Βέροια)

Από yumyum.gr

‘Ακι Καουρισμάκι

AkiKaourismakiΟ Aki Kaurismaki έκανε διάφορες δουλειές – από ταχυδρόμος, υπάλληλος εστιατορίου (έπλενε πιάτα), κριτικός κινηματογράφου, ώσπου να ιδρύσει μια εταιρεία παραγωγής και διανομής ταινιών την Villealfa – ονομασία παρμένει από την ταινία «Άλφαβιλ» του Ζ.Λ. Γκοντάρ. Μαζί με τον αδελφό του τον Μίκα – και οι δύο γνωστοί σκηνοθέτες από τις αρχές του 1980, συνετέλεσαν στη δημιουργία του ενός πέμπτου, της φινλανδικής κινηματογραφικής παραγωγής.

Η δουλειά του Άκι πάντως γνώρισε περισσότερη επιτυχία διεθνώς. Τα έργα του είναι σύντομα – ο ίδιος λέει πως μια ταινία δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 90 λεπτά και πολλές από τις 70 περίπου ταινίες του, είναι εκκεντρικές παρωδίες διαφόρων στυλ (ταινίες δρόμου, φιλμ-νουάρ, ροκ-μιούζικαλ) που διανθίζονται από λυπητερούς φινλανδούς πότες, υπό τη συνοδεία πολλές φορές, ηλεκτρικών ήχων ροκ-εντ-ρολ των 50’s.

Στη δεκαετία του ’90 μετακόμισε στην Αγγλία όπου γύρισε 1990: «Προσέλαβα έναν επαγγελματία εκτελεστή», στη Γαλλία, 1992: «Η μποέμ ζωή».
Τελευταία του ταινία: 2017 (Μετά έξι χρόνια από τη «Χάβρη») – «Η άλλη όψη της ελπίδας» η οποία κέρδισε μεταξύ άλλων βραβείων και την Ασημένια Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου και ήταν υποψήφια για την Χρυσή. Πρόκειται για την ιστορία της φιλίας ενός Σύριου μετανάστη με έναν Φινλανδό ιδιοκτήτη εστιατορίου συγχρόνως και χαρτοπαίχτη,  στη σύγχρονη Φινλανδία. «Η φιλία μπορεί να υπάρξει – όσο κι αν διαφέρεις  από τον άλλον».
περισσότερα για Καουρισμάκι

Το Τελευταίο Σημείωμα

LastNote
Στρατόπεδο Δάσους Χαϊδαρίου

Τα ξημερώματα της 1ης Μαΐου του 1944 η πύλη του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου άνοιξε. Οι 200 κρατούμενοι στοιβάχτηκαν σε φορτηγά γιατί θα τους μετέφεραν τους είπαν σε άλλη φυλακή. Εντούτοις αντίκρισαν μόλις έφθασαν – πολύ σύντομα, τη μάντρα του Σκοπευτηρίου Καισαριανής. Εκεί τους χώρισαν σε ομάδες των 20 ατόμων, στήθηκαν στον τοίχο με τη σειρά, απέναντι στις κάννες των γερμανικού εκτελεστικού αποσπάσματος.

Last Note
Υπόθεση Σουκατζίδη

Οπλίσατε! Πυρ! και οι άνδρες της εικοσάδας κατά σειρά έπεφταν σαν τραπουλόχαρτα που τα φυσάει ο άνεμος στο έδαφος, καθώς η επόμενη εικοσάδα παρακολουθούσε το θέρισμα τους από τις σφαίρες. Έτσι κι έγινε για όλους, ως τους τελευταίους είκοσι από τους διακόσιους.

Οι κρατούμενοι δεν είχαν καμία σχέση με τη δολοφονία του Γερμανού στρατηγού στους Μολάους. Η λίστα με τα ονόματα δημιουργήθηκε από τους Γερμανούς ως αντίποινα για το θάνατο του από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ. Επιλέχτηκαν ανάμεσα στους παραδομένους στους Γερμανούς πολιτικούς κρατούμενους του Μεταξά στις φυλακές της Ακροναυπλίας, που είχαν μεταφερθεί στο στρατόπεδο στο Χαϊδάρι.
Ένας από αυτούς στη λίστα, ήταν και ο γερμανομαθής κομμουνιστής, συνδικαλιστής κρατούμενος – διερμηνέας του διοικητή υπολοχαγού των SS Καρλ Φίσερ, Ναπολέων Σουκατζίδης.

Last Note_Soukatzidis
Ανδρέας Κωνσταντίνου ως Ν. Σουκατζίδης

«Θα σ’ αφήσω να φύγεις να γλυτώσεις» του λέει ο διοικητής του στρατοπέδου. «Και πόσοι θα πάνε για εκτέλεση;» τον ρωτάει «199
«Όχι, 200!» του απαντάει. «Θα υποδείξεις έναν άλλο στη θέση σου!»
«Δεν μπορώ να γίνω εγώ αιτία να πεθάνει ένας άνθρωπος στη θέση μου. Αυτό θα με κυνηγάει σ’ όλη μου τη ζωή».
Και δεν δέχτηκε. Την άλλη μέρα στον τοίχο του Σκοπευτηρίου Καισαριανής ήταν ένας μεταξύ των διακοσίων που έπεσαν από τα πυρά των κατακτητών (1η Μαίου 1944). Και ήταν ένας ακόμη ήρωας της εποχής της Αντίστασης.
Σε λίγους μήνες, (12 Οκτωβρίου) ήρθε η Απελευθέρωση της Αθήνας με την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής.

Από την ταινία του Κώστα Βούλγαρη «Το Τελευταίο Σημείωμα» που προβάλλεται στους κινηματογράφους – συμπληρώνοντας τη τετραλογία πλέον, μαζί με τα έργα «Τα Πέτρινα Χρόνια», «Χάπυ Ντέι» και «Ψυχή βαθιά».

Η ταινία γύρω από τα αληθινά ιστορικά γεγονότα επικεντρώνεται στην ανάδειξη των χαρακτηριστικών των δύο πρωταγωνιστών στην εξέλιξη του αποτρόπαιου γεγονότος της εκτέλεσης: του ταραγμένου διοικητή Φίσερ και του πράου και ηρωϊκού κρατουμένου Σουκατζίδη.

Τίτλος: Το Τελευταίο Σημείωμα
Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης
Σενάριο: Παντελής Βούλγαρης, Ιωάννα Καριστιάνη
Είδος: Δραματική, Ιστορική
Πρωταγωνιστούν: Ανδρέας Κωνσταντίνου, Αντρέ Χένικε
Διάρκεια:  117΄
Έτος: 2017

«Το τελευταίο σημείωμα» – Ο τελευταίος χορός των 200 Ακροναυπλιωτών του Χαϊδαρίου

Τα πρόσωπα της αλήθειας

janus

Janus

Η αλήθεια είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Πολλές φορές σαν τον Ιανό τον διπρόσωπο θεό των Ρωμαίων, βάζει προσωπεία. Υπάρχει η προσωπική αλήθεια του καθενός. Υπάρχει και η ιστορική αλήθεια. Όμως ποιος θα την αναδείξει; Οι πολιτικοί ανάλογα με τις περιστάσεις αλλάζουν θέσεις.

Οι ευρωπαίοι υπό την καθοδήγηση των Γερμανών μας βοηθάνε μα πρώτα απ’ όλα κοιτάζουν το συμφέρον των χωρών τους; «Η Ελλάδα πρέπει να δημιουργήσει ανάπτυξη, να γίνει ανταγωνιστική» μας λέει ο Σόιμπλε το πως όμως δεν το εξηγεί ούτε κάνει κάτι γι’ αυτό π.χ. δίνοντας μας κάποιες διεξόδους στο αδιέξοδο που έχουμε περιέλθει εξ αιτίας των πληρωμών του χρέους.

Το σύνθημα «ΕΟΚ ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» τείνει να βγει αληθινό στην τελική γιατί ποιος πληρώνει τα πιο πολλά; αυτός που έχει τα λιγότερα. Ως λύση θα πρέπει να θεωρηθεί κάτι που έρχεται από τα μέσα της Ευρώπης και ο Μακρόν δείχνει πως κάτι θα προσπαθήσει.

Το βόλεμα πάντως σε μια αδιέξοδη κατάσταση οδηγεί στο ναυάγιο τελικά. Οι κοτζαμπάσηδες θεωρούσαν τους Τούρκους φίλους τους και δεν ήθελαν τον ξεσηκωμό γιατί θα έχαναν τα προνόμια τους. Όμως αργά ή γρήγορα τα έχασαν γιατί τελικά το δίκαιο είναι με το μέρος των αδικημένων. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν ταγοί του έθνους αλλά υποταγμένοι σε συμφέροντα.

Έτσι δεν υπάρχει αύριο παρά μόνο σήμερα: πως θα περάσω τη σήμερον ημέρα όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Και μοιάζει ο τροχός της ιστορίας να έχει σταματήσει και να γυρίζει μόνος του, σε μια λάσπη των ημερών όπου οι περισσότεροι αυτής της εποχής, έχουν περιέλθει, αβοήθητοι. Οι συνταξιούχοι οι οποίοι έχουν πρωτίστως πληγεί από τις περικοπές, είναι το μεγαλύτερο τμήμα αυτών. Φωνάζουν στα ραδιόφωνα γυναίκες και άνδρες, για την κατάσταση, Η εφορία, το ρεύμα, το νερό, τα φάρμακα «πως θα τα βγάλουμε πέρα;» εξοργισμένοι από όσα ακούν πως παίρνουν οι βουλευτές – ποσά τεράστια σε σύγκριση με τις δικές τους απολαβές. Χρωματίζοντας έτσι μια κοινωνία μη προνομιούχων, που διοικείται από προνομιούχους κοτζαμπάσηδες!

Σενεκιέ – St. Tropez

Chez Sénéquier c’est l’ été toute l’ année

katemosssenequierΜπορεί να έχουμε πλείστα όσα μέρη στα οποία συρρέουν οι τουρίστες και είναι γνωστά ως ύψιστοι τουριστικοί μας προορισμοί με πρώτο και καλύτερο τη Μύκονο. Όμως ως τώρα δεν έχει υπάρξει γνωστό μέρος – από την ονομασία και μόνο, κάποιου κέντρου σε μέρος όπου δεν γίνεται να επισκεφθείς χωρίς να περάσεις από εκεί. Παλιά υπήρχαν στη Μύκονο το Pierro όπου έβλεπες στα σίγουρα τον Billy Bo χαμογελαστός να στέκεται στην είσοδο με το ποτό του που δεν γινόταν να μη πας κι εσύ για να δεις από κοντά τη νυχτερινή ζωή του νησιού αλλά δυστυχώς έκλεισε. Άλλα κέντρα – στέκια, δεν έτυχαν τέτοιας φήμης, παρ’ όλη την πληθώρα νησιών μας με μεγάλο αριθμό ξένων και ντόπιων επισκεπτών.

senequiersttropezΑντιθέτως το Σαιν Τροπέ (Saint-Tropéz) στη Γαλλία, διατηρεί την παράδοση της ποιοτικής επωνυμίας με πρώτο και καλύτερο το Sénéquier. Εκεί θα δεις γνωστούς του jet set να παρελαύνουν ή να κάθονται μπροστά από τα κόκκινα τραπεζάκια του πεζόδρομου της Quai Jean Jaurès. Την Kate Moss, την Ivana Trump, τον Karl Lagerfeld – όπου εκεί μπροστά στο καφέ, διάλεξε να παρουσιάσει την κολεξιόν Chanel του 2010 – παλιότερα την Annie Girardot και σαφώς και την Brigitte Bardot όπου στο έργο του Βαντίμ «ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» περιφερόταν μπροστά στην προκυμαία του μικρού ψαράδικου χωριού με τον Jean-Louis Trintignant και τον Curd Jügens και εκεί ήταν που έπινε τον καφέ της ανάμεσα σε δύο γυρίσματα.

nougatsenequierΤι ήταν αυτό που συνέτεινε στη φήμη αυτού του κέντρου που αποδίδει στη Γαλλία τον αριθμό ετησίως των 600.000 τουριστών; Ήταν κι αυτό το καφέ που ιδρύθηκε το 1887 από ένα ζευγάρι ντόπιων κατοίκων του. Η Μαρί και ο Μαρτέν Σενεκιέ άνοιξαν το πρώτο τους καφέ που στεγαζόταν στην αρχή στο πεζοδρόμιο της rue Jaurès και αργότερα τα ισόγεια των από πίσω οικημάτων στα στεγασμένα καρνάγια των πλοίων που σιγά σιγά αγόρασαν. Εκεί δημιουργήθηκε το περίφημο nougat και η τάρτα Tropézienne, όπου οπωσδήποτε θα πήγαινες να γευτείς αν βρισκόσουν ποτέ στο θέρετρο αυτό της Νότιας Γαλλίας – στην επονομαζόμενη Γαλλική Ριβιέρα (French Riviera). Το 1930 η κόρη τους Μαρί εξαπλώνει τις δραστηριότητες αγοράζοντας συνεχόμενα κτίρια που δημιούργησαν την πρόσοψη των 30 μέτρων με τις κόκκινες τέντες και ω σκάνδαλο των σκανδάλων! γυναίκες με σορτς έπιναν εκεί τον καφέ ή το τσάι τους συνοδευόμενα με τα μικρά χειροποίητα γλυκά τους. Εκεί λοιπόν είχε μόλις δημιουργηθεί  ένα μέρος για να βρεθείς (A place to be)!

brunchatsenequierΣήμερα αυτό το καφέ ανακαινίσθηκε πλήρως διατηρώντας ωστόσο το παλιό του στυλ: κόκκινο παντού στις τέντες, στις καρέκλες και τα τραπεζάκια τα οποία ως καινοτομία τους είχαν τετράγωνες γωνίες που εκτείνονται σε μια πρόσοψη 30 μέτρων. Έτσι η Γαλλία κατάφερε να έχει ένα τόσο γνωστό μέρος. Χάρις στην ευσυνειδησία και την καινοτόμο διάθεση των πρώτων ιδιοκτητών του που κατάφεραν στο πέρασμα του χρόνου να εδραιώσουν τη φήμη του κέντρου τους αλλά και των νέων ιδιοκτητών που κινήθηκαν σ’ αυτό το πνεύμα. Το καλοκαίρι διαρκεί όλο τον χρόνο στο Σενεκιέ…
Πληροφορίες lefashionpost.com | ❤ Σχετικά Σενεκιέ Μια συμφωνία του κόκκινου

Προσεχώς εκλογές – Beppe Grillo

grillo_anatropi

Beppe Grillo, Γιάννης Πρετεντέρης – Ανατροπή

Εν όψει των προσεχών εκλογών μια εκ νέου ακρόαση στη συνέντευξη που έδωσε ο επικεφαλής του κόμματος των πέντε αστέρων (Movimento cinque stelle) στην Ιταλία, μπορεί να βοηθήσει στην πλήρη ενημέρωση για την κατάσταση που θα πρέπει να προκύψει με την διεξαγωγή των εσπευσμένων εθνικών εκλογών – κατά την απόφαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

Πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε ο ηθοποιός Μπέπε Γκρίλλο (Beppe Grillo), στην «Ανατροπή» του MEGA και τον Γιάννη Πρετεντέρη στην οποία τονίζει, μεταξύ άλλων, την αναγκαιότητα της άμεσης αποχώρησης τόσο της Ελλάδας όσο και της Ιταλίας από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση το συντομότερο δυνατό, μιας που με τις πολιτικές τους ισοπεδώνουν τους δύο λαούς και εξασφαλίζουν στα δύο αυτά κράτη έναν αργό και βασανιστικό θάνατο.(Από youtube)