Η ήρεμη δύναμη της Αλήθειας

fairy-sky

A new sky : Hope is born!

Ο ελληνικός λαός καλείται στις 25 Ιανουαρίου να επιλέξει ανάμεσα σε δύο όψεις της πραγματικότητας του – να συνεχιστεί το υπάρχον πλαίσιο ή να ανατραπεί ριζικά. Ένα δίλημμα σωτηρίας για πολλούς – για άλλους ένα δίλημμα αυταπάτης. Η σωτηρία λοιπόν από τη μέγγενη των μνημονίων ή η απαλλαγή από αυτά με ό,τι αυτό συνεπάγεται: την αυταπάτη ή την ευόδωση. Ο ίδιος ο αρχηγός – της μέχρι σήμερα αξιωματικής αντιπολίτευσης, δήλωσε στο Νίκο Χατζηνικολάου: «Στη πολιτική όπως και στη ζωή, θέλουμε δεν θέλουμε μπαίνουν διλήμματα», τονίζοντας την ανάγκη για αυτοδυναμία: «Θα έχουμε την αυτοδυναμία για να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας, να αλλάξει η ζωή των πολιτών επί τα βελτίω». «Δεν υπάρχει άλλος δρόμος» εν είδη αφορισμού τόνισε.

Σ’ ένα άλλο σημείο μίλησε για την Αριστερά – πως σήμερα καλείται να γίνει η ατμομηχανή της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας – για πρώτη φορά να μπει μπροστά όχι μόνο στους αγώνες αλλά στην ίδια τη διακυβέρνηση – σε μια κυβέρνηση με μοχλό το ΣΥΡΙΖΑ αναφερόμενος σε λόγο του Άρη Βελουχιώτη με την αποστροφή: «Είμαστε εδώ για να σώσουμε το βιος μας – τα χωράφια, τις πεζούλες μας» εννοώντας πως δεν εξαίρει αυτή τη στιγμή τον Άρη Βελουχιώτη αλλά (τον πατριωτισμό) του λόγου του.

Ο συντονιστής της συζήτησης έθεσε πολλά ερωτήματα προεξάρχοντος αυτό του ευρώ, λαμβάνοντας τη ρητή διαβεβαίωση της αποδοχής του κοινού νομίσματος αλλά στο πλαίσιο αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης, δημοκρατίας. Σ’ ένα άλλο σημείο ετέθη το ζήτημα του χρέους με την πάγια θέση του κόμματος του πως είναι ευρωπαϊκό και όχι μόνο ελληνικό πρόβλημα: «Θέλει η Γερμανίδα καγκελάριος να υπάρχει, να συνεχίζεται διαιωνιζόμενο ένα τέτοιο πρόβλημα δυναμίτης στην καρδιά της ευρωζωνης;» – Ασφαλώς και όχι. Το ζήτημα της επίλυσης του μείζονος προβλήματος για τη σταθερότητα του ευρώ – το υπέρογκο χρέος της Ελλάδας που δημιουργήθηκε μέσα στους κόλπους της ίδιας της Ε.Ε. είναι δυναμίτης και πρέπει να επιλυθεί και άλλος τρόπος δεν υπάρχει από τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του:

Το ίδιο πρόβλημα έχουν και άλλα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου, πρόβλημα που αύριο σίγουρα, θα πάρει διαστάσεις βαρύτητας (επικινδυνότητας) ανάλογης με το ελληνικό. «Εσείς αν σας χρώσταγα θα θέλατε να ορθοποδήσω για να σας πληρώσω ή να χρεοκοπήσω για να μην πάρετε τίποτα από εμένα τον χρεώστη;» – χαρακτηριστικά έθεσε το ερώτημα προς τον συνομιλητή του.

Για την κύρια πολιτική εντός των συνόρων χαρακτηριστικά ανάφερε για μια ακόμη φορά πως το «πάρτυ τελείωσε«. Θα πρέπει να εντοπισθούν όλοι οι παρανομούντες είτε στο λαθρεμπόριο καυσίμων, καπνού κλπ. είτε στα πλαίσια των φορολογικών ελέγχων και όταν ρωτήθηκε πως και οι πρότεροι είπαν το ίδιο αλλά δεν το έκαναν, απάντησε πως δεν ήθελαν, δεν υπήρχε η πολιτική βούληση να θίξουν κεκτημένα συμφέροντα, να συγκρουσθούν – πράγμα που εκείνος και το κόμμα του είναι αποφασισμένοι να κάνουν. Υπάρχουν αυτοί που δεν πληρώνουν κρυπτόμενοι μέσα στις διάφορες λίστες και στις οφσόρ, κι αυτοί που πληρώνουν δυσβάσταχτους σήμερα φόρους αναντίστοιχους με τη φοροδοτική τους ικανότητα.

Η ρύθμιση των 100 δόσεων θα συνεχιστεί με επιτροπές εξώδικου διακανονισμού όπου θα γίνεται προσδιορισμός των πραγματικών χρεών χωρίς τα πανωτόκια και τα πρόστιμα. Οι δόσεις θα είναι από 75 και όσες πάρει – ποτέ πάνω από το 30% του εισοδήματος γιατί παραπάνω δεν θα είναι ρύθμιση αλλά πνιγμός (χαρακτηριστικά ανέφερε). Σε χρόνο βάθους μιας επταετίας το δημόσιο θα μπορέσει να εισπράξει έστω μέρος από τα 70 δις που είναι σήμερα το ιδιωτικό ληξιπρόθεσμο χρέος αναφερόμενος στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης το οποίο ευθύς αμέσως θα μπει σε εφαρμογή μετά την αναμενόμενη καιι διαγραφόμενε νίκη σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στις εκλογές της Κυριακής, 25 Ιανουαρίου ’15. Για τα κόκκινα δάνεια επανήλθε στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης με τη δημιουργία μιας τράπεζας που θα τα αναλάβει με τη ρητή απαγόρευση πλειστηριασμού ειδικά της πρώτης κατοικίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πράγματι μια ήρεμη δύναμη – εκείνου που γνωρίζει το αληθινό (πολυδιάστατο) πρόβλημα της Ελλάδος και είναι αποφασισμένος σταθερά, ήρεμα, με άνεση χρόνου που θα κερδίσει από τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, να το λύσει. «Εμείς έχουμε πρόγραμμα και θα το θέσουμε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης σίγουροι πως θα γίνει αποδεχτό με το λόγο και μόνο πως είναι σωστό (για τη σωτηρία του λαού μας) δίκαιο και βιώσιμο» χαρακτηριστικά ανέφερε. Και ασφαλώς συμφέρει και τους ίδιους να λυθεί.

Το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση δεν είναι το ίδιο. Τα όσα υπέγραψαν οι προηγούμενοι δεν αποτελεί συνέχεια του κράτους. Το πρόγραμμα που θα συμφωνήσουμε θα είναι το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης της Ελλάδος – το μνημόνιο δεν θα υπάρχει από την επόμενη μέρα: Οι υποχρεώσεις μας είναι να πιάνουμε τους δημοσιονομικούς στόχους. Το μνημόνιο καταργείται το βράδυ των αποτελεσμάτων σύμφωνα με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. «Εαν ακουσθεί η λέξη «όχι», εμείς θα προχωρήσουμε στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (με ίδια μέσα εννοώντας). Κανένα δημοψήφισμα, καμμιά κρυφή ατζέντα» είπε. Μια ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος είναι το πρώτο θέμα που θα αιτηθούμε, και θα πετύχουμε τη μείωση του δημόσιου χρέους. Το ίδιο για τις πολεμικές αποζημιώσεις που θα αιτηθούμε την ικανοποίηση τους προς εμάς.

Ο πήχυς είναι ψηλά: μορατόριουμ στην αποπληρωμή και ρήτρα ανάπτυξης – αυτοί είναι οι στόχοι μας. Και θα τα καταφέρουμε γιατί έχουμε δίκιο διαβεβαίωσε.

Συνέντευξη: enikos.gr Ο Ν. Χατζηνικολάου δήλωσε πως η ακροαματικότητα της εκπομπής έφθασε το 27 – 28% – η υψηλότερη από όλες τις εκπομπές που έχει κάνει.
Εικόνα Προέλευση: starlight2infinity

Παθητική συμμόρφωση στο «δόγμα Μέρκελ» ή απαλλαγή απ’ τον «ζουρλομανδύα»

pepe

Του σκοτωμού… Χαμός με τους γραφειοκράτες της Ε. Ε.
Η Ιταλία όμως θα τους δώσει το πρώτο μάθημα…

Παθητική Συμμόρφωση στο δόγμα Μέρκελ ή απαλλαγή από τον ζουρλομανδύα του Φιλελευθερισμού;
Συνέντευξη του τέως τσάρου της Ελληνικής Οικονομίας, Γεράσιμου Αρσένη, στην Αυγή της 3/3/’13. «Αν συμβιβαστείς με το θεριό, το θεριό θα σε φάει»

Μετά από χρόνια σιωπής ο Γεράσιμος Αρσένης – πρώτος υπουργός Οικονομίας στη Κυβέρνηση Α. Παπανδρέου, ονομάζει τα μέτρα ως Δόγμα Μέρκελ και τους Φιλελεύθερους που κυβερνάνε σήμερα στη Γερμανία ως παρανοϊκούς – αφού έχουν ενστερνισθεί τον ζουρλομανδύα – όπως τον αποκαλεί του σημερινού Φιλελευθερισμού. Η θα υποστούμε τα μέτρα λοιπόν ή θα απαλλαγούμε απ’ τον ζουρλομανδύα τους.
Ερώτημα: Θα γίνουμε όλοι τρελοί;

Πηγή Άρθρου Olympia gr – Εικόνα Πηγή

olympia.gr

Γράφει ο Αιας

«Οι ιταλικές εκλογές σηματοδοτούν σημαντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ε.Ε. Αποδοκιμάστηκε το πραιτοριανό σύστημα εγκάθετων “τεχνοκρατών”, ευνοουμένων της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Αποδοκιμάστηκαν όμως και κόμματα που δεν τόλμησαν να δώσουν καθαρή, τολμηρή λύση ανατροπής της ακολουθούμενης πολιτικής. Ο συνασπισμός

Δείτε την αρχική δημοσίευση 822 επιπλέον λέξεις

Τα επίχειρα της υποτέλειας τους

Paper-TowerCaptureΣήμερα όλα όσα μόχθησε για να φτιάξει ο Ελληνικός λαός κινδυνεύουν να σωριαστούν σαν χάρτινος πύργος. Όλα απειλούνται: Εμπόριο, Βιομηχανία, Κατασκευές και συνακόλουθα όλοι οι έχοντες συνάφεια με τους ανωτέρω κλάδους. Η κυβέρνηση Σαμαρά αδυνατώντας κι αυτή να υψώσει το ανάστημα στους ξένους δανειστές ρίχνει τα βάρη του λογαριασμού στη Φορολογία πρωτίστως – που την μεταμορφώνει σε βαρειά χαράτσια που ούτε επί Τουρκοκρατίας διενοούνταν οι Τούρκοι δυνάστες…

Αντί να πιάσει τους πλούσιους φοροφυγάδες «επιχειρηματίες» – κοινώς λαμόγια, που μετέτρεψαν το δανεικό χρήμα σε κότερα και πολυτελή αυτοκίνητα, σε βίλες και χλιδάτα εξοχικά στα νησιά, αντί να περικόψει τους μισθούς και το πλήθος των υπαλλήλων της Βουλής (πάνω από 1200!) στρέφει τα βέλη της στον απλό κόσμο που προσπαθεί να ζήσει απλώς μια ζωή με ένα σωρό έξοδα.

Το χρήμα είνα ο μεγαλύτερος διαφθορεύς. Εδώ, για να γλυτώσει το χαράτσι της ΔΕΗ για την έπαυλη του στην Κηφισιά, επιχειρηματίας βιομήχανος, την μετέφερε ως περουσιακό στοιχείο στην εταιρεία του και πέρασε  αμέσως στο απυρόβλητο, από τους υποτακτικούς των ξένων συμφερόντων – που πρώτο τους μέλημα είναι η εξυπηρέτηση των ισχυρών και μετά όλα τα υπόλοιπα.

Μ’ αυτή τη νοοτροπία πως θα βγούμε αλώβητοι απ’ την κρίση; Όταν πυροβολείται το σώμα ενός έθνους που είναι ο απλός λαός, πως θα σωθεί αυτό το έθνος; Το μόνο που θα σωθεί είναι τα συμφέροντα κάθε είδους και κάθε εθνικότητας πάνω σε μάζες που θα ζουν στην ομοιομορφία των προκαθορισμένων για όλους χαμηλών απολαβών.

Εδώ φέρανε τους μετανάστες με τις Συνθήκες που υπέγραψαν για να κτίσουν το μετρό και όλα τα έργα των Ολυμπιακών αγώνων που ρημάζουν ανεκμετάλευτα. Δεν βάλανε φραγμούς και όρια σ’ αυτή την επέλαση των ρακένδυτων, αξιολύπητων μεταναστών που αυτή τη στιγμή μη υπάρχοντος αντικειμένου απασχόλησης τους, στέκονται στα φανάρια και επαιτούν, ληστεύουν στους δρόμους τον ανύποπτο περαστικό, βιάζουν και σκοτώνουν για μια φωτογραφική μηχανή, για ένα κινητό θυσιάζοντας σ’ αυτή τους την ανερμάτιστη τακτική του κατακερματισμού της κοινωνίας, ολόκληρες συνοικίες, που μετέτρεψαν σε άντρο πάσης φύσεως παρανομιών.

Όλα κρέμονται από μια κλωστή. Ο δρόμος που διάλεξε η Κυβέρνηση Σαμαρά με προκαθήμενο τον υπ0υργό Οικονομίας κ. Στουρνάρα – αν δεν γίνει κάτι ελπιδοφόρο όπως επενδύσεις, ρυθμίσεις χρεών, μέριμνα για τους  ανέργους, για τις νοικοκυρές που τριγυρίζουν στο σουπερ-μάρκετ με μισοάδεια καρότσια και καλάθια, οδηγεί στο απόλυτο κενό της πλήρους κατάρευσης.
Το δείγμα πάντως γραφής που έδοσε πρόσφατα με το να μην εκμεταλευθεί τη διαφωνία Λαγκάρντ ως προς τη βιωσιμότητα του Ελληνικού χρέους* είναι άκρως  απογοητευτικό για τα όρια και τις αντοχές της.

Ο κ. Σαμαράς βλέποντας ποιητικά τα πράγματα πιστεύοντας πως με τις αγαθές προθέσεις να υπακούμε στα κελεύσματα απληστίας των άλλοτε ευεργετών και προστατών μας – και νυν δυναστών μας, θα τους κάνουμε να μας βοηθήσουν και να μας σώσουν, πλανάται πλάνην οικτράν.

*Σήμερα αυτό το αίτημα του ΔΝΤ ισχύει ακόμη Αρχικό σκαλοπάτι για την περαιτέρω πορεία προς την ευαγγελιζόμενη ανάπτυξη είναι η ρύθμιση του χρέους, με εργαλείο τη μείωση του. Όμως,  (μέσα στην ευρωζώνη ως δόγμα επικρατεί, το μη «κούρεμα του χρέους») – ωστόσο για χώρες που παραμένουν για καιρό στο πρόγραμμα – π.χ. πάνω από 5ετία, μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση. Αυτό και θα ‘πρεπε να γίνει.

Γραφειοκρατία και Κρατισμός: Αιτίες Αποτυχίας

 Γραφειοκρατία και κρατισμός εμποδίζουν την Μεταρρύθμιση
katsonis

Λάμπρος Κατσώνης (1)

Εαν κανεiς παραμερίσει το αρχικό ερώτημα αν το Μνημόνιο μπορεί να επιτύχει τους στόχους του κανείς δεν είναι πρόθυμος να αρνηθεί πως η Κυβέρνηση εξ αρχής βρέθηκε αντιμέτωπη με πλείστες ενδογενείς ασθένειες που εδραίωσαν τη γραφειοκρατία για 10ετίες, που κατέστησαν ανεδαφική την επιτυχία των μέτρων που αυτό υιοθετούσε για την άρση της κρίσης. Αυτή η εποναμαζόμενη «κωλυσιεργία» έχει εξοργίσει τους εταίρους που το δηλώνουν μέσω των εκπροσώπων τους – τη τρόϊκα η οποία απαιτεί εδώ και τώρα, την άμεση απόλυση μεγάλου ποσοστού εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα.

Σε κάθε περίπτωση η αποτυχία οφείλεται σε σειρά αιτίων με πρώτο την αποτυχία των αποκρατικοποιήσεων με πρωτεύοντα λόγο τη μείωση των αγοραστικών αξιών των δημοσίων επιχειρήσεων και ακινήτων – αιτία που δε κατορθώθηκε η παραμικρή πώληση.

Le Radeau de la Meduse

Eugène Délacroix – Le Radeau de la Méduse

Μπροστά στις απειλές των ισχυρών της Ευρώπης πως θα αποβάλουν την Ελλάδα από την Ευρωζώνη λόγω αποτυχίας εφαρμογής των μέτρων, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ο νυν υπουργός των Οικονομικών, αντιπρότεινε το φόρο Ιδιοκτησίας και η Κυβέρνηση προχώρησε στη Νομοθέτηση είσπραξης φόρου ακίνητης περιουσίας μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ και όχι μέσω των Εφοριών, οι οποίες αδυνατούν να εισπράξουν λόγω απεργιών. Η ΔΕΗ που είναι και ο κύριος φορέας που αντιτίθεται στις αποκρατικοποιήσεις, αρνείται επί του παρόντος να εισπράξει το τέλος το οποίο κρίνει ως επαχθές.

Για τις απολύσεις στο Δημόσιο Τομέα τα δύο κόμματα που ευθύνονται για τη διόγκωση του αριθμού των υπαλλήλων, δε φαίνονται καθόλου πρόθυμα για απολύσεις και όσον αφορά τη Κυβέρνηση κωλυσιεργεί επί του όρου της απόλυσης καθιστώντας έτσι δύσκολο το αποτέλεσμα της συρρίκνωσης του Δημοσίου Τομέα και την εξ αυτού μείωση του ελλείμματος – αρχικός στόχος του Μνημονίου, ανεδαφική.

φωτο 1*derivative work: Kamelot
(=*Lampros_Katsonis.jpg)[Public domain], via Wikimedia Commons

Αιτία για τις  υπέρμετρες προσλήψεις υπήρξε η αδυναμία θέσπισης ενός σωστού αναπτυξιακού πλαισίου στη χώρα από τις εκάστοτε Κυβερνήσεις – πράγμα που οδήγησε στην απορρόφηση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού στο Δημόσιο. Επίσης – καθώς τονίζει ο κοινωνιολόγος  κ. Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, η εμμονή των δύο μεγάλων κομμάτων να αντλούν τους ψηφοφόρους τους μέσα από αυτή τη δεξαμενή, καλλιέργησε τον Κρατισμό και τη Γραφειοκρατία.

Στο θέμα της απελευθέρωσης των ταξί η ΝΔ υποσχέθηκε πως θα εμποδίσει την εφαρμογή του. Έτσι το συμπέρασμα καθίσταται αναπόφευκτο: Όσο πιο πολύ αλλάζουν τα πράγματα στην Ελλάδα τόσο περισσότερο μένουν τα ίδια.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο athensnews.gr με τον τίτλο: Bureaucracy and patronage block reforms

Bob Hoskins

Felicia’s Journey – Atom Egoyan (1999)

Cover of

DVD Cover of Felicia’s Journey

Υπάρχουν έργα που αν δεν υπήρχε ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης και ηθοποιοί, θα κατατάσσονταν στη κατηγορία των αδιάφορων θρίλερς. Όμως η σκηνοθετική ευφυϊα του Atom Egoyan, η μεθοδική κατάδυση στο ρόλο του ψυχοπαθούς —εξ αιτίας της μητέρας του παρουσιάστριας life-style εκπομπής μαγειρικής στα μέσα της 10ετίας του 50 – Bob Hoskins, καθιστούν αυτό το έργο διαμάντι ανάλυσης ενός τρόπου ζωής, στα σύγχρονα Βόρεια κράτη και δη στην Ιρλανδία.

Ένα μεμονωμένο φυσικά, ψυχολογικά διττού θέματος (της ερωτικής εγκατάλειψης αφ’ ενός, αφ’ ετέρου, του λεγόμενου Οιδιπόδειου συμπλέγματος) κάτω από την εντρυφή ματιά και δεξιότητα του Atom Egogan, αποκτά ευρύτερη σημασία —εκείνης της ανάλυσης των -σε προσωπικό επίπεδο- ψυχολογικών στενών σχέσεων σε χώρες όπου η ψυχρότητα του κλίματος συνάδει και ενίοτε έρχεται σε τραγική αντίθεση μ’ εκείνη των κατοίκων τους.

Ο Βρετανός ηθοποιός Bob Hoskins, καταδύεται με την ακρίβεια εντομολόγου στο ρόλο του ταυτισμένου απόλυτα με τη μητέρα του, γνωστή παρουσιάστρια εκπομπής στη TV Μαγειρικής Chef δεινότητας. Διανυθέντος του χρόνου, έχοντας διατηρήσει ένα υπερμεγέθες μέχρι καρικατούρας πλέον, είδωλο της μητέρας δεν τον χωρίζει τίποτα πλέον από το σημείο να διαπράττει σειρά φόνων γυναικών τις οποίες γνωρίζει στο δρόμο καθώς περιφέρεται με τη «σακαράκα» του όπως αποκαλεί το αυτοκίνητο του στα υποψήφια θύματα του, όταν προσφέρεται να τις εξυπηρετήσει πηγαίνοντας τες στο προορισμό τους ή ακόμη κι όταν προσφέρονται οι ίδιες για μια συνεύρεση επί χρήμασι φυσικά.

Με το ίδιο δέος και τρόπο που αντιμετώπιζε την επιτυχημένη μητέρα του τις οδηγεί με τη δήθεν φιλική του συμπαράσταση στη φιλοξενία στο σπίτι του, για να τις εξολοθρεύσει καθώς διακατέχεται από την άρρωστη εμμονή μιας —πραγματικής αυτή τη φορά εξολόθρευσης της μητέρας του απ’ το φόβο και το δέος της επιρροής που ασκούσε και ασκούν οι τωρινές του γνωριμίες επάνω του. Για να μη διασαλευθεί το άψογα στημένο σκηνικό της εποχής που ήταν η μητέρα του και ασκούσε τη τρομαχτικά έντονη επιρροή της επάνω του —έχοντας όμως πάρει πια ο ίδιος, αυτή τη κυριαρχική θέση.

Ο Atom Egoyan στο έργο του 1999 «Felicia’s Journey«, με φόντο την Ιρλανδία του άσβεστου μίσους προς τους Άγγλους ακόμη, την Αγγλία των πουριτανικών ηθών ακόμη, στήνει ένα καμβά όπου οι διαταραγμένες προσωπικότητες λειτουργούν οι ίδιες ως καταλύτες των εαυτών τους – αναγνωρίζοντας τα λάθη και τον ξεπεσμό τους.
Ο Bob Hoskins εδώ, υποδύεται έναν από τους καλύτερους ρόλους του – αναδεικνύοντας το βάθος της αβύσσου της ψυχής, ενός ανώδυνου καθημερινού κατ’ όψιν, ωστόσο ευημερούντος οικονομικά ανθρώπου εξ αιτίας μιας καλοπληρωμένης δουλειάς στις σύγχρονες χώρες της ΕΟΚ.

Felicia'sJourneyCapture

Elaine Cassidy – «Feliia’s Journey»

«Το ταξίδι της Φελίτσια» – Felicia’s Journey, είναι μια ανατομία της Φήμης από τη ΤV, της Μητριαρχίας, της Βιασύνης για ερωτική ταύτιση και δέσιμο. Σε ορισμένους ανθρώπους αυτά λειτουργούν τόσο έντονα, που ταρακουνούν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους καθώς τα βιώνουν κάνοντας το τόσο σαθρό —ένας ακόμη βούρκος που βρίσκεται στις παρυφές  μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας που οι αναθυμιάσεις του φθάνουν ως τα εσώτερα των κομψών του κατοικιών και πάρκων. Από την άλλη, η ερωτική εγκατάλειψη, μα και η άσβεστη βεντέτα, μεταξύ Άγγλων και Ιρλανδών γίνονται η αιτία, του οδυνηρού -όπως εξελίσσεται- ταξιδιού για τη Φελίτσια —που υποδύεται με εκπληκτική ακρίβεια η Elaine Cassidy.

Amy Winehouse

AmyCapture

Amy Winehouse

Το να πεθαίνεις είναι κάτι που το βλέπεις καθημερινά να συμβαίνει. Γνωστοί, φίλοι έχουν φύγει ήδη – χτυπημένοι από την ε.ν. οι περισσότεροι. Άγνωστοι αλλά ήδη γνωστοί στα Μέσα συχνά βλέπουμε το όνομα τους να κατέχει τη θέση του Αναχωρητή.

Το γεγονός αυτό καθεαυτό του θανάτου είναι παρόν και κάθε τόσο μια είδηση για το χαμό κάποιου ταράζει τα νερά της απαθούς καθημερινότητας μας. Εδώ κάθε μέρα σχεδόν, στην ομοβροντία των πληροφοριών, έρχεται και το γεγονός —της αναχώρησης από το μάταιο αυτό κόσμο, να προστεθεί:

Ληστείες, φόνοι, αρρώστιες, τροχαία ατυχήματα, πνιγμοί, αυτοκτονίες —αιτίες μιας αδικοχαμένης, σταματημένης διαδρομής. Θύματα όλο και περισσότεροι άνθρωποι είτε στις χώρες τις πολιτισμένες είτε στις φτωχές. Λοιπόν μάθαμε να προσπερνούμε αυτού του είδους τις αναγγελίες —τις περισσότερες φορές δε μας αφορούν γιατί το θύμα του θανάτου μας είναι άγνωστο.

Όμως στη περίπτωση της Έιμυ Ουαϊνχάουζ (Amy Winehouse) μας συγκλονίζει το ότι χάθηκε δια παντός η ομορφιά, η νεότητα, το τραγουδιστικό ταλέντο μιας άλλης ακόμη τραγουδίστριας που θα έφθανε στην κορυφή σίγουρα – αν συνέχιζε να ζει και να δημιουργεί.

Τραγουδίστρια με εξαιρετική φωνή, σκηνική παρουσία, ομορφιά, με τραγούδια που ήταν ανυπέρβλητα του είδους rythme&soul, με χρήματα και επιτυχία – επιστέγασμα των παραπάνω – η Έιμυ δεν επρόκειτο να μείνει για πολύ, στον για πολλούς «άχαρο αυτό κόσμο». Κάπου η πορεία της ήταν προδιαγεγραμμένο να σταματήσει και δη το Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011: Βρέθηκε νεκρή στο λονδρέζικο διαμέρισμα της από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Προφανώς το σώμα της δεν άντεξε αυτή τη δόση κι έτσι απέβει μοιραία.
Τα ναρκωτικά, ακόμη και τα δυνατά χάπια, είναι αιτία θανάτου πολλών καλλιτεχνών: Φρέντυ Μέρκιουρυ (Fredy Mercury) των Queen, Μάϊκλ Τζάκσον, (Michael Jackson) Έλβις Πρίσλευ (Elvis Presley) – τώρα η Έϊμυ Ουάϊνχαουζ συμπληρώνει την αλυσσίδα των αδικοχαμένων του τραγουδιού.

Ωστόσο, στην Ολλανδία στο Άμστερνταμ απ’ όσον ξέρω, πωλούνται ελεύθερα στα περίπτερα! μια πολιτική που οπωσδήποτε καταστέλλει τη ζήτηση. Ας πούμε όπως τα πούρα: ποιος αγοράζει πούρα παρά για μια ειδική περίπτωση – που θ’ ανάψει ένα, έτσι για το γούστο της βραδιάς. Αν και για τα ναρκωτικά ίσχυε αυτή η αντίληψη δε θα υπήρχαν ούτε σύλλογος αποτοξίνωσης (ΟΚΑΝΑ) ούτε οικογένειες χτυπημένες από τη μάστιγα αυτή. Πιθανόν να δοκίμαζε κανείς μια δυο φορές και τέλος.
Τι τα κάνει τόσο ενισχυτικά της ζήτησης; Μια στρεβλή αντίληψη, μια λάθος τοποθέτηση του μυαλού. Νομίζει κανείς πως θα γλυτώσει από κάτι που τον βασανίζει βυθιζόμενος σε μια λυτρωτική, παράξενη αίσθηση… Όμως αντί να γλυτώσει αλυσσοδένεται στο άρμα των παραισθήσεων που οδηγεί κατ’ ευθείαν στη κόλαση.

Έχουν λοιπόν συνυφασθεί με το πόνο, το συναισθηματικό οδυνηρό κλοιό ως αντίδοτο —με το ψεύτικο κόσμο των παραισθήεων, τον απατηλό κόσμο της ψεύτικης ευφορίας που δημιουργούν. Τα υποψήφια θύματα δεν καταλαβαίνουν πως το πρόβλημα υπάρχει δε θα απαλοιφθεί και τελικά θα γίνει ισχυρότερο από τη λάθος αντιμετώπιση και η μέθοδος αποφυγής του προβλήματος θα γίνεται ένα ολοένα ισχυρότερο δηλητήριο που τελικά θα τον θερίσει ως άρμα του Χάροντα δρεπανηφόρο…

Η όμορφη ταλαντούχα τραγουδίστρια ήταν νέα και άπειρη. Δεν κατάλαβε πως έπαιζε με τη φωτιά που θα της αφαιρούσε τη ζωή της. Νόμιζε πως ήταν κάτι μοντέρνο, κάτι ιν, κάτι που τη βοηθούσε όμως αυτό ήταν κάτι που τελικά τη σκότωσε (αφαιρώντας τη ζωή μαζί μέσα στις παραισθήσεις του) και τώρα όλοι πρέπει να καταλάβουν πως αυτό μπορεί να συμβεί στο κύκλο των ντραγκς που περιβάλλει όσους επιπόλαια κινούνται σε χώρους όπου υποθάλπεται η χρήση τους.

Όσους θέλουν να γλυτώσουν από τις εκμαυλιστικές —συχνά οδυνηρές, σειρήνες που ηχούν εκκωφαντικά δυστυχώς, στ’ αυτιά τους: της Mόδας, του Χρήματος, της Φήμης, του Θεάματος – της Ένδειας, της Φτώχειας, της Απόγνωσης, της Αφάνειας – σε κάθε περίπτωση, ενός νου που οξύνει δραματικά —προβλήματα που απορρέουν απ’ όλα τα παραπάνω επικίνδυνα «φαινόμενα».

Λεωφόρος Ιωνίας

anopatissia

Σταθμός Άνω Πατήσια

Το τρένο του ΗΣΑΠ κινούνταν παράλληλα με τις στριμωγμένες στη σειρά πολυκατοικίες. Μπαλκόνια με λιγοστές γλάστρες, τέντες, μεταλλικά ντουλάπια, τραπεζάκια στρωμένα με μουσαμά. Στα ανοίγματα διέκρινες κάτω απ’ τον γκριζωπό ουρανό την οροσειρά της Πάρνηθας. Οι επιβάτες, ήταν άνθρωποι κάθε ηλικίας – κάποιοι διάβαζαν, κάποια κορίτσια μιλούσαν χαμηλόφωνα μέσα από το blueotooth ακουστικό-μικρόφωνο του κινητού, όλοι αφοσιωμένοι στις σκέψεις τους, στο δικό τους προσωπικό τοπίο.

Εντύπωση πάντως έκανε η σοβαρή όψη του προσώπου των περισσοτέρων – έννοιες… σκέφτηκες. Η στάση «Άγιος Νικόλαος» πέρασε με την ταμπέλα του ζαχαροπλαστείου «Κοσμικόν» να χάνεται στα χιλιόμετρα που έφευγαν, κατόπιν η στάση «Κάτω Πατήσια» – ξανά η ταμπέλα του «Κοσμικόν» να σβήνει στη γωνία του δρόμου – το ίδιο η στάση «Άγιος Ελευθέριος» με την επιγραφή «Bakery Μυλωνάς», αόριστα να θυμίζει τη νοστιμιά του φρέσκου ψωμιού, τα αφράτα κουλουράκια του καφέ – σε λίγο η οδός Πατησίων θα έφθανε στο τέλος της – εκεί που θα άρχιζαν τα Άνω Πατήσια με τους άλλοτε μοσχομύριστους κήπους, τις κάλλες, τα σκυλάκια, τα τζαμωτά των βεραντών με τις ανθοστήλες στη γωνία με τα κρίνα και τον κισσό, τα μπρούτζινα κασπό με τις μπιγκόνιες και τα ωραιόφυλλα…

Μετά τη στάση «Άνω Πατήσια» οι πολυκατοικίες άρχισαν να αραιώνουν. Έβλεπες σκιερούς πλακόστρωτους πεζόδρομους. Εκεί ήταν άλλοτε τα παλιά διώροφα σπίτια με τις τζαμωτές βεράντες γεμάτες γλάστρες με πλατύφυλλα – μια εποχή που πουλούσαν τα «μανόν χύμα στα ψιλικατζίδικα», μια εποχή που άνθιζαν οι μουσμουλιές και οι φυστικές.  Τότε που ανέμελα, μ’ ενθουσιασμό, μόλις σουρούπωνε έλεγες:
«Πάμε μια βόλτα!». Ωστόσο και σήμερα,»Μια εξοχική σχετικά γειτονιά» λες, κι αυτό το υποδήλωναν οι δενδροστοιχίες, οι γλάστρες που ευδοκιμούσαν στα μπαλκόνια ανθισμένες με τα λουλούδια της άνοιξης, κάποιοι αυλόγυροι από παλιές εναπομείνασες ταβέρνες, άλλοι σπιτιών, που σήμερα έχουν γίνει μπαρ.

Όμως οι μυρωδιές της πασχαλιάς, της βιολέτας διάχυτες στο δρόμο δεν αρκούσαν για να ευθυμήσουν σκέψεις σκαλωμένες σ’ ένα αδυσώπητο παρόν που ζητούσε μερίδιο παραπάνω από εκείνο που προσέφερε, από ανθρώπους που δεν ήταν σε θέση να δώσουν – έτσι είχαν διαμορφωθεί οι «απαιτήσεις των καιρών» – κι αυτές ήταν που είχαν φέρει και τη δύσκολη πολιτική συγκυρία – μια συγκυρία «Υπεράνω των Δυνατοτήτων μας» ήταν ολοφάνερο πια.

columbia

Περισσός – Παλιό Εργοστάσιο της Columbia

Στάση «Περισσός» λίγο πριν το κατάστημα ρούχων «Μαλέρου», στο ύψος του παλιού εργοστασίου της Columbia, το τοπίο είχε εντελώς ξανοίξει.

Διέκρινες χωράφια, αποθήκες ξυλείας, υλικά σε χωμάτινες αλάνες. Τα σπίτια ήταν απομακρυσμένα τώρα απ’ τις γραμμές, υπήρχαν αρκετά άκτιστα οικόπεδα. Ο ήλιος του απογεύματος περνούσε στα θολά τζάμια του τρένου που είχε αραιώσει απ’ τους επιβάτες του ήδη από τη στάση «Άγιος Ελευθέριος».  Ωραία ήταν τώρα που είχε εκλείψει το «στριμωξίδι», μπορούσες να κινηθείς στο βαγόνι, να πας στην άλλη γωνία,  να πλησιάσεις τη θύρα εξόδου.
Το «Σπίτι του Λαού» σε λίγο θα ύψωνε τη πέτρινη ράχη του κόντρα στις γραμμές του τρένου. Φωτισμένα παράθυρα, γραφεία, συσκέψεις σκέφτηκες – μια φωνή από το παρελθόν κι αυτή, που αντηχεί στο παρόν που σαν ένα άπληστο στόμα όλα τα καταπίνει…

Εκατέρωθεν της στενής λεωφόρου Ιωνίας, τα εργοστάσια υφαντουργίας χαλιών και κιλιμιών των προσφύγων είχαν εκλείψει πια, από τα μικρά ελάχιστα προσφυγικά σπιτάκια με τους πλίνθινους τοίχους και τις τζαμωτές εξώπορτες, τη μαύρη καμινάδα του τζακιού που πρόβαλλε από τη στέγη, το σχοινί με τα απλωμένα ρούχα στο πεζοδρόμιο όπου αφημένες δυο καρέκλες θύμιζαν μια εποχή που είχε διανυθεί πια έχοντας όμως αφήσει το αποτύπωμα της στη δίνη ενός άλλου παρόντος – αλλιώτικου πια αλλά το ίδιο σκληρό: «Ο αγώνας του ανθρώπου πάντα θα συνεχίζεται» σκέφτηκες – οι συνθήκες είναι εκείνο που αλλάζει. Σήμερα φυσικά οι συνθήκες είναι καλύτερες, οι ευκολίες είναι περισσότερες – όμως «το ειλικρινές χαμόγελο είναι κάτι που αρχίζει να γίνεται όλο και πιο δυσεύρετο!» σκέφτηκες.

pefkakia

Σταθμός Πευκάκια

Στάση «Πευκάκια«: Στην έξοδο από τη πάνω μεριά της Λεωφόρου Ιωνίας, ο πλακόστρωτος δρόμος με το περίπτερο κρυμμένο στις συστάδες των δένδρων, υποδείκνυε πως υπήρχαν ακόμη ψήγματα απ’ το παρελθόν κι ας αναπαύονταν πια – καλά κρυμμένα στις φυλλωσιές των αειθαλών λευκών.

Η όμορφη πλατεία με το φοίνικα στη μέση και το παρτέρι γύρω γύρω με τους πανσέδες πίσω από τη περίτεχνη χαμηλή σιδεριά ήταν μια συνέχεια – πραγμάτωση μιας ανάγκης για ομορφιά, σιγουριά, ηρεμία – αξίες που είχαν κατασταλάξει στο πάτο του φλιτζανιού μιας πολυκύμαντης ιστορίας – κι ήταν εκείνες που τουλάχιστον σήμερα έπρεπε πάση θυσία να διατηρηθούν, ύψιστη κατάκτηση από ένα χαμένο πια παρελθόν.

Θέμα / Διαδρομή / Αττική – Πευκάκια (Κάτω πλευρά οδού Πατησίων – Λεωφ. Ιωνίας)

Σχετικά Διαδρομές της Αθήνας Άνω Πατήσια

Με ίδιο θέμα: «Μαχαίρι στη μπότα» (Απόσπασμα, Λεωφ. Ιωνίας)

Η Δημοκρατία χθες και σήμερα

papandreou

Ανδρέας Παπανδρέου – Διακήρυξη 3ης του Σεπτέμβρη

Από τον Πρόλογο του βιβλίου «Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα» A. Γ. Παπανδρέου:

Το βιβλίο τούτο είναι ουσιαστικά τα πολιτικά μου απομνημονεύματα. Η απόφαση να το γράψω δεν ήταν εύκολη γιατί δεν έχω ουσιαστικά αποσυρθεί από την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Αντίθετα η περίοδος αυτή είναι μια μόνη μικρή φάση του αγώνα μου για μια ελεύθερη, δημοκρατική Ελλάδα. (…)

(…) Αυτά είναι τα γεγονότα που προηγήθηκαν της 21ης Απριλίου 1967. Η ιστορία αυτή δεν είναι ασυνήθιστη. Στην πραγματικότητα είναι κλασσική. Μια μικρή χώρα που μαστίζεται από οικονομικά προβλήματα, αγωνίζεται να απελευθερωθεί από τις δυνάμεις της εκμετάλλευσης, ξένες κι εγχώριες και να γίνει κύρια του οίκου της. Πετυχαίνει προς στιγμή αλλά οι δυνάμεις της αντίδρασης, αναζωογονημένες με τη βοήθεια της ξένης καθοδήγησης είναι τόσο ισχυρές που οι νέες, άπειρες δυνάμεις που αγωνίζονται για την εθνική τους αυτοδιάθεση και τη δημοκρατία, υποκύπτουν τελικά και επικρατεί ο ολοκληρωτισμός για μια ακόμη φορά.

View of the northern side of Mikrolimano, in P...

Image via Wikipedia

Ο θάνατος της δημοκρατίας στην Ελλάδα, δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο —είναι μια άποψη του ανταγωνισμού ανάμεσα στην επεκτατική καπιταλιστική αυτοκρατορία των Η.Π.Α και στο γραφειοκρατικό πατερναλιστικό φρούριο της Σ.Ε —του ανταγωνισμού ανάμεσα σε δυο υπερδυνάμεις που είναι αποφασισμένες να διατηρήσουν τη διαίρεση του κόσμου σε δυο ψυχροπολεμικά στρατόπεδα, να μεταμορφώσουν τους συμμάχους τους σε δορυφόρους και να εξαλείψουν απ’ όλο τον κόσμο κάθε τάση ουδετεροποίησης. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο υπερδυνάμεις η εθνική αυτοδιάθεση, η λαϊκή κυριαρχία κι η δημοκρατία βρίσκονται πραγματικά μπροστά στην κάννη του τουφεκιού.

Κάτω από το πρίσμα αυτής της άχαρης πραγματικότητας, ο σκοπός του βιβλίου αυτού είναι ευκολονόητος: να περιγράψει τα ιστορικά πλαίσια και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ’67 αλλά και να αναλύσει τη σημασία του για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας. Είναι επίσης ευκολονόητο πως σαν ανάγνωσμα δεν είναι κατ’ αρχήν ευχάριστο. Εξιστορεί τις προδοσίες, τις συνωμοσίες και τις ανείπωτες αδικίες που διεπράχθησαν σε βάρος του Ελληνικού λαού, και το στυγνό ποδοπάτημα των ιδανικών για τα οποία προσέφερε και προσφέρει βαριές θυσίες, αιώνες τώρα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πολλοί αναγνώστες θα δυσανασχετήσουν διαβάζοντας το βιβλίο αυτό. Πιστεύω όμως πως η έκδοση του θα εκπληρώσει το σκοπό της αν παρακινήσει τον αναγνώστη να συλλογισθεί και ίσως καταλήξει στη διαπίστωση πως ο ιμπεριαλισμός αν και επίσημα θαμμένος δεν έχει πεθάνει. Η Ελλάδα υπήρξε ένα από τα θύματα του. Κι αν η γνώση του κινδύνου δεν οδηγήσει σύντομα τις δημοκρατικές δυνάμεις της Ελλάδας και όλου του κόσμου σε αποφασιστική αναμέτρηση με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, αναπόφευκτα θα υπάρξουν και άλλα θύματα.
Στοκχόλμη, Σουηδία Ανδρέας Γ. Παπανδρέου —απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου "Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα" (44 χρόνια από τη δικτατορία)

Αυτό το κείμενο γράφτηκε πριν 44 χρόνια και παραμένει όσο ποτέ αληθινό. Πέρα από τη πολιτική πτυχή υπάρχει η οικονομική. Σήμερα είναι αυτή η πτυχή που κυριαρχεί στο παιχνίδι των ανταγωνισμών που καθρεφτίζουν οι διάφορες αξιολογήσεις των Ξένων Οίκων, των διαφόρων επαϊόντων της Οικονομίας, των δεικτών της Οικονομίας που αυτοί καθορίζονται από διεθνείς Οργανισμούς.

Όντως στην Ελλάδα δε λύθηκε το οικονομικό πρόβλημα που κατά τον Α. Παπανδρέου μάστιζε τη χώρα πριν από τόσα χρόνια. Αντιθέτως αυτό ενδυνάμωσε και έχει γίνει πλέον ασφυκτικός κλοιός που αν δεν γίνει κάτι θα ταλανίζει και θα κάνει ολοένα φτωχότερο το μέσο Έλληνα.

Η κρίση δανεισμού θα γίνεται ολοένα και ασφυκτικότερη όσο δεν δημιουργείται ανάπτυξη με επενδύσεις, όσο δεν υπάρχει μια πολιτική που θα απαγκιστρώσει το χρέος από την ιλιγγιώδη του αύξηση. Το Μνημόνιο δεν θα ‘πρεπε να αποτύχει και αυτό θα γινόταν αν:

1ον δεν έπεφτε σε μαρασμό η αγορά, αν 2ον δεν ακολουθούσε η φοροεισπρακτική επέλαση που έτσι κι αλλιώς, είναι ανήμπορη να καλύψει τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού, που 3ον και όχι τελευταίο εξακολουθεί να μη φείδεται κονδυλίων προς τους οικονομικά ισχυρούς, εξόδων προς εξασφάλιση των νώτων μας έναντι των δήθεν συμμάχων μας πλήττοντας βαριά ταν απλό πολίτη και εργαζόμενο —που παρατηρεί χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτε, χωρίς να έχει λάβει από τους Κυβερνώντας παρά στο παρά 5΄της εκλογικής αναμέτρησης, μια άτονη προειδοποίηση για «δύσκολες αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν» —και όσο για περικοπές εξόδων; σιωπή ιχθύος.

Αντιθέτως με όσα λέει σήμερα το σημερινό κυβερνών κόμμα, τότε διαβεβαίωνε πως «Υπάρχουν λεφτά» —μόνο που αυτά τα λεφτά πέταξαν στις τράπεζες του εξωτερικού αντί να παραμείνουν προς επένδυση στη χώρα ενώ μόνο μετά από λίγους μήνες (φυσικά μετά την έλευση της αποκαλούμενης Τρόικας) κατά τη ρήση γνωστού Υπουργού για το Υπουργείο που προΐστατο «Δεν υπάρχει σάλιο», υπονοώντας —πως δεν υπήρχε δραχμή — sorry, ευρώ!

Η Σειρήνα του Παροδικού

rumiport

Jalaludin Rumi

«Ο σκοπός και το τέλος είναι η ένωση της ψυχής με το Θεό» Τζαλαλουντίν Ρούμι

Αφού Σκοπός μας είναι η ένωση με το Θείο Δημιουργό των Πάντων, αφού Αυτός είναι η Ενότητα μέσα στη Διαφορετικότητα των Εκδηλώσεων Του – Αφού η Δυστυχία μας προέρχεται από αυτήν ακριβώς τη Διαφορετικότητα που δεν μπορούμε να Κατανοήσουμε – Χειραγωγήσουμε πέφτοντας συνεχώς στις παγίδες της μαγεμένοι από το τραγούδι της σαν της Κίρκης απατηλό κατά τη Μυθολογία ως άλλοι Οδυσσείς —κατά την Ινδουιστική Φιλοσοφία στα «Θηκάρια της Πλάνης» της, και δεν αντιλαμβανόμαστε:

Ποιός ακούει;
Αυτός που ακούει μέσω του Αυτιού
Ποιός κοιτάζει;
Αυτός που κοιτάζει μέσω του Ματιού
Ποιός ξέρει;
Αυτός που ξέρει μέσω των Πέπλων της Πλάνης.

Όπως η Σελήνη κινείται αδιάκοπα γύρω από τη Γη, όπως η Γη κινείται αδιάκοπα γύρω από τον Ήλιο καθώς και όλοι οι αστέρες, έτσι και ο Νους κινείται αδιάκοπα γύρω από την Οντότητα που δεν την αφήνει να ησυχάσει στιγμή.
Η Οντότητα προσκολλημένη στην αδιάκοπη εναλλαγή των εντυπώσεων παίρνει για Αληθινό το Στιγμιαίο, συνεχώς μπερδεύει το Στιγμιαίο με το Παντοτινό, την Αλήθεια με το Ψέμμα.
Στο υλικό όμως επίπεδο αυτά βέβαια υπάρχουν και έτσι είναι φτιαγμένα τα πράγματα μέσα στην υλική τους εκδήλωση. Όμως άλλο να παρατηρεί κανείς τις αλλαγές κι άλλο να προσκολλάται στην κάθε εκδήλωση τους και να ξεχνάει το επόμενο βήμα, το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η μια σκέψη διαδέχεται την άλλη γιατί τίποτε δε μένει σταθερό κι όλα αλλάζουν κι αυτός είναι ένας απ’ τους Νόμους της Δημιουργίας που εξέφρασε ο Ηράκλειτος με το πασίγνωστο «Τα πάντα Ρει«.

Την ίδια στιγμή γνωρίζουμε κάτι και την επόμενη στιγμή γνωρίζουμε κάτι άλλο. Οι δυο αυτές στιγμές συμπίπτουν επειδή ο νους κινείται αδιάλειπτα. Όμως υπάρχουν δυνάμεις που σε προσκολλούν σε μια δεδομένη σκέψη και η άμεση απαγκίστρωση απ’ αυτήν δεν είναι εφικτή. Μια από αυτές είναι η λαιμαργία, άλλες είναι η συνήθεια, η οκνηρία, η οργή, η λύπη κ.ο.κ.

Αν δεν υπάρξει παύση ικανή να μας αποσπάσει από την προηγούμενη σκέψη, η επόμενη θα παραμερισθεί σε δεύτερο, τρίτο κ.ο.κ. πλάνο.
Παράδειγμα: Τρώω ένα μπισκότο, μετά δεύτερο, μετά τρίτο κ.ο.κ. Η πρώτη μου σκέψη που με οδήγησε στα μπισκότα είναι η σχετική μου πείνα, μετά η γευστικότητα τους. Η δεύτερη σκέψη είναι πως αν φάω πολλά θα με βλάψουν. Όμως αυτή η σκέψη δεν έρχεται στο προσκήνιο να αποτρέψει τη λαιμαργία μου γιατί η ίδια η λαιμαργία —ως πολύ έντονο συναίσθημα, δεν της αφήνει το χώρο. Ωστόσο υπάρχουν περιστάσεις που η ίδια η λαιμαργία παραμερίζεται όταν εγερθεί άλλο συναίσθημα.

Παράδειγμα: Φθάνει ένα πολύ ωραίο φαγητό. Όμως αφήνει αρκετό απ’ αυτό στο πιάτο. Γιατί δε λειτούργησα με λαιμαργία; Το θέαμα που θα παρουσίαζα στους παρευρισκόμενους φίλους μου δεν θα μου άρεσε καθόλου. Λειτούργησε άλλο ισχυρό συναίσθημα —εκείνο της ντροπής και συγκράτησε τη λαιμαργία βάζοντας τη σε δεύτερο πλάνο ή σε τρίτο ή παραμερίζοντας τη ολότελα.

Είμαστε όντα που λειτουργούν διαφορετικά σε κάθε στιγμή ανάλογα με τις περιστάσεις. Αυτό το ΟΝ λοιπόν δεν είμαι εγώ αφού μπορώ και παρατηρώ όλες του τις δράσεις. Αυτό το ΟΝ δεν είμαι εγώ αφού δε συμμορφώνεται – αντίθετα αφήνεται στις περισπάσεις της κάθε στιγμής προσπαθώντας να τις φέρει στα μέτρα του —στις αρέσκειες του ή στις διαθέσεις του.

Ποιός παρατηρεί όλα τα ανωτέρω; ΕΓΩ – που παρατηρώ τα συμβαίνοντα. Ο ΘΕΑΤΗΣ που παρατηρεί τα δρώμενα. Ο υπέρτατος θεατής, ο εκφραστής της Ενότητας των πάντων, ο παρατηρητής της αδιάλειπτης κίνησης μέσα στη Διαφορετικότητα των πάντων.

Αυτό το κείμενο είχε ως αφετηρία τη φράση του μεγάλου Σούφι Φιλοσόφου Τζαλαλουντίν Ρουμί
Σχετικά Links: Φιλοσοφία Σούφι, Τζαλαλουντίν Ρουμί

Anthony Hopkins

The Remains of the Day / Howards End – James Ivory – Η ψυχρή γοητεία των κρυφών αισθημάτων

HowardsCapture

Anthony Hopkins – Howard’s End

Ο Anthony Hopkins είναι εδώ και 20 και πλέον χρόνια ένας ηθοποιός που βρίσκεται στο επίκεντρο της βιομηχανίας του Κιν/φου.  Σήμερα συζητείται το νέο του έργο «The Rite»  με θέμα το Κακό, τον Διάβολο – που έρχεται πάλι να ταράξει τα νερά όπως το «Hannibal» και η «Σιωπή των Αμνών».

Έχοντας ξεκινήσει την καριέρα του από τη δεκαετία του ’90 με έργα πρωτίστως του φημισμένου James Ivory όπως:

Τα απομεινάρια της μέρας – Remains of the Day, Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ – Howards End,  με ενδιάμεσους σταθμούς τις ταινίες: Σιωπή των Αμνών – Silence of the lamps, Χάνιμπαλ – Hannibal Lecter

Ο Anthony Hopkins, εξακολουθεί την παράδοση των ταλαντούχων Βρεττανών ηθοποιών με τους Χ. Μπόγκαρντ, Ρ. Μπάρτον, Π.Ο’ Τουλ, Π. Σέλλερς, Λ. Ολίβιε κλπ. με τη μανιέρα του ψυχρού ελεγχόμενου παιξίματος που όμως είναι φορτισμένο από τις πολυποίκιλες εσωτερικές εντάσεις.

remains

The Remains of the Day

Στο «Απομεινάρια μιας μέρας» στο ρόλο του υπηρέτη του Λόρδου Έρλιγκτον, ταυτίζεται πλήρως με το χαρακτήρα του έργου που εξετάζει το ως που μπορούσε να φθάσει η αφοσίωση ενός Μπάτλερ προς τον Κύριο του:
Mήπως και ως την πλήρη απάρνηση του πραγματικού του εαυτού;

Στο «Επιστροφή στο Χάουαρντς Έντ» η ματαιοδοξία του πλούτου, τα συμφέροντα που απ’ αυτόν απορρέουν, η επίδειξη, η αδιαφορία προς τον πλησίον αφήνουν περιθώρια για αισθήματα, πράξεις πραγματικής γενναιοδωρίας, ακόμη και για τύψεις συνειδήσεως;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα η ηθοποιία του Χόπκινς δίνει λεπτές μεν αλλά σαφείς δε απαντήσεις.

howards

Howard’s End

Για τα προτερήματα της υποκριτικής του Τέχνης αλλά και για τους πολλαπλούς πολυσύνθετους ρόλους του – κι εδώ πρέπει να τονισθεί οι ρόλοι που του ανατέθηκαν από τον Ακαδημαϊκού χαρακτήρα (ως δεχθείς επιρροές από το Γάλλο σκηνοθέτη Jean Renoir) μεγάλου σκηνοθέτη James Ivory, τιμήθηκε με τον τίτλο του Λόρδου όπως και οι προγενέστεροι του ηθοποιοί: Λ. Ολιβιέ, Π. Ο’ Τουλ – ύψιστη διάκριση που τιμά και τους ρόλους του τιμώμενου ηθοποιού αλλά και το παίξιμο του.